Sulawesi Trip

Welcome to Sulawesi Trip Blog ยินดีต้อนรับสู่บล็อกเที่ยวเกาะสุลาเวสีครับผม

2012-01-12T08:50:00.000-08:00

This blog is renovated again after some pictures in the blog has lost, we don't know what wrong with the server of Blogspot.com. And and also we want to tell that the flight of Air Asia from Kuala Lumpur to Manado (North Sulawesi) has cancelled now, they don't fly to Manado anymore. So, for the one who wants to visit Sulawesi, now still can fly by Air Asia from Kuala Lumpur to Makassar (South Sulawesi) and if you want to fly to Manado from Makassar, you may fly by Lion Air that you can see in the later post that we used to fly from Manado to Makassar. So, if you read this blog now, please understand that there is no flight between Kuala Lumpur and Manado anymore. The following sentences were the old topic that we wrote in the year 2009

Thank you for visiting this blog. Hopefully next time we will meet again in the blog of the other places. For the one who is interested in visiting Sulawesi now you can fly to it very easy. If you are now in Thailand, Phuket, Chiang Mai, Krabi or Bangkok, you can fly with Air Asia to Kualalumpur (LCCT) and from Kualalumpur (LCCT)you can take Air Asia flight to Manado or Makassar in Sulawesi Island. Air Asia is a good low cost airline in this region. You may subscribe your e-mail in its web site http://www.airasia.com/ when they have the low price promotion, you will receive an e-mail from them. If you want to make the trip like us, you may book from Kualalumpur to Manado first and visit the places in Manado, North Sulawesi Province. You may visit Bunaken Island for diving or just snorkeling, you can visit Tangkoko Park to see Tarsiers or you can rent a motorbike and see the places around Mando and Tomohon Town.

In Manado you can have a good place for Money Exchange (Better rate than the banks rate) and between Manado and Makassar you can book the ticket with Lion Air or you can go to book the ticket at the office in Manado Town. To fly from Manado to Makassar you have to choose the early morning flight and it will be in time for the Litha Bus from Makassar to Tana Toraja in the same day. (But quite long journey)

When you arrive at Makassar, South Sulawesi Province, you can take the taxi service inside Sultan Hasanuddin Airport to go to Litha Bus Terminal to go to Tana Toraja. The Litha Bus leave from the terminal at 10:00 a.m. If you go by this time, you will arrive at Rantepao, Tana Toraja in the evening. Recommend to stay in Pia's Poppies Hotel just walk-in there because we can not book this hotel by the internet. If this hotel is fully booked, you can stay in a hotel opposite Pia's Poppies too.

In Tana Toraja, you can rent a motorbike (Ask from the hotel owner to rent.) and see the place around. You may go to Government Tourist Office in Rantepao Town to have some guide book and Toraja Map and also you can ask when and where has the Funeral and Wedding Ceremony.

To come back from Rantepao, Tana toraja to Makassar, you can take Bintang Prima bus because it is located in Rantepao Town, you can book the ticket easily. There are 2 departure times from Rantepao, 9:oo a.m. and 9:00 p.m. You may take the 9:00 p.m. because you will arrive at Makassar in early morning. The Bintang Prima Bus also stops at Sultan Hasanuddin before Makassar down town area.

And from Makassar you can fly back to Kualalumpur (LCCT) again.

If you arrive Kualalumpur in late evening and you don't want to stay in a hotel in Kualalumpur, you can sleep in the aiport until morning.

Should you have any question to ask for more detail please send e-mail to us akeadi@gmail.com

If you want to book the hotel, for supporting us, you maybe can click the hotel reservation on the right menu . You can book it around the world, not only Indonesia.

Good Bye.

สวัสดีครับ ผมหลวงไข่ครับ ได้เข้ามาปรับปรุงอัพเดทข้อมูลเล็กน้อยครับ เพราะอยู่ๆ รูปในบล็อกนี้ก็หายไปโดยมิทราบสาเหตุ หรือเป็นเพราะคว่าผิดพลาดของ Blogspot กันแน่นะครับ ไม่รู้จะกู้คืนยังไง ก็เลย อัพรูปใหม่หมดเลยครับ และอีกประการหนึ่งที่อยากจะบอกนะครับ ก็คือว่าปัจจุบันเที่ยวบินแอร์เอเชียจากกัวลาลัมเปอร์ ไปเมืองมานาโด ที่เกาะสุลาเวสีเหนือ ได้ยกเลิกเที่ยวบินไปหมดแล้วครับ คงเหลือแต่เที่ยวบินจากกัวลาลัมเปอร์ไปมากัสซาร์ (อูจุงปันดัง) ซึ่งอยู่สุลาเวสีใต้เท่านั้นครับ ถ้าท่านอยากไปเที่ยวด้านสุลาเวสีเหนือก็ซื้อตั๋วของสายการบินไลออนแอร์เอาก็ได้ครับ เหมือนที่เราเดินทางจากเมืองมานาโดไปยังเมืองมากัสซาร์ในบทความหลังจากนี้นะครับที่ท่านจะได้อ่าน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคงจะมีประโยชน์สำหรับท่านที่สนใจไม่มากก็น้อยนะครับ ครับ ข้อความหลังจากนี้คือบทความเก่าๆที่ผมเขียนเอาไว้เมื่อปี 2009 นะครับ (พศ. 2552) ก็จบลงแล้วกับบล็อกเที่ยวสุลาเวสีนี้นะครับ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่าน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเราจะได้เจอกันอีกในบล็อกท่องเที่ยวที่อื่นๆต่อไป สำหรับท่านที่สนใจอยากไปลองสัมผัสชีวิตชาวบ้านที่สุลาเวสีก็ทำได้ไม่ยากนะครับ ตอนนี้บินกับแอร์เอเชียได้สบายมากๆ ก่อนอื่นก็บินจากเมืองไทยไปกัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย ก่อน แล้วก็สามารถต่อเครื่องไป เมือง มานาโด ซึ่งอยู่ทางด้านสุลาเวสี ตอนเหนือได้ครับ ถ้าอยากได้ราคาตั๋วแอร์เอเชียถูกๆก็ต้องจองก่อนเดินทางนานๆหน่อย ตอนที่เขามีโปรโมชั่นศูนย์บาทอะไรประมาณนั้นครับ เข้าไปสมัครกรอกอีเมล์ไว้ก็ได้ครับ พอมีโปรโมชั่นเขาก็จะส่งอีเมล์มาบอกเราครับ

ที่มานาโด โดยส่วนใหญ่ นักท่องเที่ยวจะไปดำน้ำกันที่เกาะบูนาเค็น หรือจะแค่สน็อกเคิล เหมือนพวกเราก็ได้ครับ ปะการังสวยดี หรือจะไปเที่ยวป่าตังโกโกะ ดูสัตว์แปลกๆอย่างตัวทาร์เซียส ก็ได้นะครับ ในบล็อกนี้ได้บอกวิธีไปให้หมดแล้ว ในเมืองมานาโดหรือโตโมฮอนเราก็สามารเช่ามอเตอร์ไซต์ขี่เที่ยวได้ครับ (ต่อรองราคาดีๆ ประหยัดไปกว่าครึ่ง แต่พวกเราต่อรองราคากันไม่เก่ง ก็เลยดูเหมือนว่าจ่ายอะไรแพงไปบ้างในบางครั้ง)

ท่านที่จะเอาเงินไทยไปแลกที่มานาโดก็แลกได้ครับ มีที่แลก เรทดีด้วย ชื่อออฟฟิซ ฮัจญี ลาตุนรุง บนถนนบูเลอร์วาร์ด ปีแอร์เท็นดีน (ธนาคารที่มานาโดไม่รับแลกเงินไทย ครับ แลกแต่ยูโรกับดอลล่าร์อเมริกาเท่านั้นครับ)

หากท่านต้องการเดินทางจากมานาโดไปเมืองมากัสซาร์ทางสุลาเวสีใต้ ให้ท่านจองตั๋วกับไลออนแอร์ครับ จองผ่านเว็บหรือไปที่ออฟฟิซของเขาโดยตรงก็ได้ แล้วก็ให้เลือกเที่ยวเช้าสุดนะครับ จะได้ถึงมากัสซาร์ตอนเช้า แล้วก็ต่อรสบัสจากมากัสซาร์ไป ทานา ตอราจา ได้ทัน ในหนึ่งวัน แต่ค่อนข้างโหดนิดหน่อยนะครับ

หากท่านถึงสนามบินสุลต่าน ฮาซานุดดิน ที่มากัสซาร์แล้ว ท่านสามารถใช้บริการแท็กซี่เคาน์เตอร์ในสนามบิน ไปท่ารถลิธ่า บัส ได้เลยครับ รถลิธ่า บัส ออกจากมากัสซาร์ตอน 10 โมงเช้า ถึงรันเตเปาตอนค่ำๆประมาณทุ่มเศษ ให้บอกคนขับรถว่าลงโรงแรมเพียส์ ป๊อปปี้ครับ อยู่ก่อนเข้าเมืองรันเตเปาเล็กน้อย ถ้าเพียส์ ป๊อปปี้เต็มก็พักโรงแรมฝั่งตรงข้ามได้ครับ ห้องเยอะดี ไปว็อล์กอินได้เลยครับ เพราะโรงแรมพวกนี้จองทางอินเตอร์เน็ทไม่ได้

อยู่ที่รันเตเปา ก็เช่ามอเตอร์ไซต์ขี่รอบๆเมืองได้ครับ บอกเจ้าของโรงแรมให้เรียกบริษัทรถเช่าเอามาให้ได้ครับ ถ้าว่างๆก็ไปที่ออฟฟิซการท่องเที่ยวของรัฐบาลที่อยู่ในเมืองก็ดีครับ จะได้ขอแผนที่ แล้วก็ข้อมูลที่เราสามารถไปเที่ยวได้ รวมทั้งเราจะได้ทราบว่าที่ไหน เมื่อไหร่ มีงานศพ หรืองานแต่งงาน จะได้ไปแจมได้ครับ

ขากลับจากทานาตอราจา กลับมากัสซาร์ ให้ซื้อตั๋วบริษัท บินตัง ปรีม่า นะครับ อยู่ในเมืองรันเตเปาเลย มีสองรอบ 9 โมงเช้า กับ 3 ทุ่ม นะครับ ควรจองเที่ยว 3 ทุ่ม เพราะจะได้ถึงมากัสซาร์ตอนเช้าเลย จะได้เที่ยวมากัสซาร์ก่อนกลับด้วย แล้วก็ขากลับ เราก็กลับทางมากัสซาร์เข้ากัวลาลัมเปอร์ ด้วยแอร์เอเชีย ได้เหมือนเดิมครับ แต่จะถึงกัวลาลัมเปอร์เกือบเที่ยงคืน ถ้าอยากประหยัดก็นอนในสนามบินได้เลยครับ จนกว่าจะเช้า แล้วต่อเครื่องกลับประเทศไทยได้

หรือใครจะจองโรงแรมก็ขอความกรุณาช่วยคลิกหรือจองโรงแรมที่เมนูด้านขวามือด้วยนะครับ เพื่อสนับสนุนเรา สามารจองได้ทั่วโลกครับ ไม่ใช่เฉพาะที่อินโดนีเซียนะครับ

ใครมีคำถามข้องใจ เมล์มาถามได้นะครับ akeadi@gmail.com

สวัสดีครับ

Started the trip from Bangkok ; Thailand เริ่มเดินทางออกจากกรุงเทพฯ

2012-01-12T08:45:00.001-08:00

On 15th May 2009 we left from Koh Samui, the place where we work in the evening by Bangkok Airways and met some friends who went on the trip and we took an early flight in the next morning 16th May 2009 by Air Asia FD3571 from Bangkok to Kulaumpur Malaysia departure time from Bangkok was 07:10 a.m. and arrived at Kualalumpur LCCT airport at 10:15 a.m. local time. Then we had lunch there in the aiport and waited for the next flight from Kualalumpur to Manado North Sulawesi Indonesia. Our flight AK432 departed 15:50 Hrs and arrived Manado Samratulangi Airpoer at 19:40 Hrs. It was night time already and we were a little bit worry about how to go to the town because it was our first time in Manado.

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 2552 เราได้เดินทางจากเกาะสมุยด้วยสายการบินบางกอกแอร์เวย์ไปกรุงเทพฯเพื่อที่จะต่อเครื่องและเจอเพื่อนเพื่อเดินทางต่อไปกัวลาลัมเปอร์ด้วยสายการบินแอร์เอเชีย ในวันรุ่งขึ้นวันที่ 16 พฤษภาคม 2552 เที่ยวบิน FD3571ออกจากกรุงเทพฯเวลา 7:10น. ถึงกัวลาลัมเปอร์ตอน 10:15 น. ตามเวลาท้องถิ่น หลังจากนั้นก็ต้องรอเครื่องต่อไปมานาโด เกาะสุลาเวสี ประเทศอินโดนีเซีย ตอนบ่าย ก็หาอะไรกินรองท้องไปก่อนที่สนามบิน กัวลาลัมเปอร์ เที่ยวบิน AK432 ออกจากกัวลาลัมเปอร์เวลา 15:50 น.ถึงเมื่องมานาโด สนามบินนานาชาติ ซัม ราตุลางี เวลา19:40 น.ค่ำแล้วเราก็ค่อนข้างเป็นกังวลในการหาเท็กซี่เข้าในเมืองเพราะเป็นการไปเที่ยวมานาโดเป็นครั้งแรก

This picture was taken when we were in Kualalumpur Airport waiting for the flight to Manado
รูปนี้ถ่ายตอนที่เราอยู่ที่สนามบินกัวลาลัมเปอร์ ระหว่างรอเครื่องต่อไปเมืองมานาโด

Next topic : First Night in Manado
บทความถัดไป : คืนแรกที่มานาโด
Previuos topic : Welcome to Sulawesi Trip Blog
บทความก่อนหน้า : ยินดีต้อนรับสู่บล็อกเที่ยวเกาะสุลาเวสีครับผม

First Night in Manado คืนแรกที่มานาโด

2012-01-12T08:44:00.001-08:00

At Manado Airport, (Sam Ratulangi Airport) after we passed the passport control we had to find the taxi but not much of them and a taxi driver asked us where we want to go, we said " to Celebes Hotel " and he said 85,000 Rupiah and we asked for a little discount he said only 80,000 Rupiah and we accept because we did not know how much shoulde it cost and how far from the airport to Manado Town and we knew later that about 60,000 Rupiah is O.K. But that was O.K. for us already because we had no choice and that was our first time there.
ทีสนามบินซาม ราตุลางี เมืองมานาโด หลังจากผ่านพิธีตรวจคนเข้าเมืองเสร็จแล้ว ก็ออกมาหาแท็กซี่ข้างนอก มีลุงแท็กซี่คนหนึ่งเข้ามาถามว่าเราจะไปไหน เราบอกว่าจะไปโรงแรมเซลีเบส แกคิดราคา 85,000 รูเปียห์ เราเลยขอต่อแกบอกว่าได้ 80,000 เท่านั้น ประมาณว่าห้ามต่ออีกแต่ราก็โอเคแล้วเพราะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วต้องจ่ายเท่าไหร่และตัวเมืองมานาโดไกลแค่ไหน แต่เรามารู้ภายหลังว่าประมาณ 60,000 รูเปียห์ก็พอแล้ว แต่ไม่เป็นไรเพราะเราเพิ่งมาเป็นครั้งแรก

The picture above is Samratulangi Airport in the night time. After we negotiated the price the taxi driver took us to the town to Celebes Hotel. It took about 30 minutes to the town and then we checked-in for the standard room in Celebes Hotel. We planed to stay there just 2 nights first and will find another hotel later. The room price was 150,000 Rp per night, so we paid 300,000 Rp. When we saw the room, Oh my godness, no bathroom door just only the plastic curtain to close and look a little dirty. But we just told ourselves if we paid cheap we should not ask for more better room in this town. If compare with Koh Samui hotel, the place where we live 150,000 Rp is 600 Thai Baht and we already get the good room already.
ภาพข้างบนเป็นภาพภายนอกสนามบินซาม ราตุลางี ตอนกลางคืน หลังจากต่อรองราคากับลุงแท็กซี่แล้วเขาก็ส่งเราที่โรงแรมเซลีเบส ใช้เวลาประมาณ 30 นาที เข้ามาในเมือง หลังจากนั้น เราเช็คอิน ห้องสแตนดาร์ดรูม เราวางแผนไว้ว่าจะอยู่ที่นี่แค่ 2 คืนแล้วค่อยหาโรงแรมใหม่ทีหลัง ราคาห้องต่อคืนก็ 150,000 รูเปียห์ คิดเป็นเงินไทยก็ประมาณ 600 บาท 2 คืนเราก็จ่ายค่าโรงแรมไป 300,000 รูเปียห์ พอเข้าไปดูห้องก็แทบช็อคเพราะว่ามันไม่มีประตูห้องน้ำ มีแต่ผ้ายางกั้น แล้วก็ดูไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่ แต่ก็เอาเหอะนะ ราคาเท่านี้คิดอะไรมากถ้าเปรียบเทียบราคาโรงแรมธรรมดาที่เกาะสมุย 600 บาทนี้ก็ได้ห้องสวยๆแล้ว

The next picture will show you the front of Celebes Hotel, it looks so beautiful but the room we got was different from our imagination. After we changed our clothes and took a shower, we went outside to see around the town, and we got a little bit hungry. We saw many "rumah makan " it means restaurant but the food style look like Thai food but look not really clean enough. But, however, we chose one restaurant there and ordered food like fried fish and fried vegetables and steamed rice and we also ate Dabu Dabu, it is look like chilli sauce but we loved it because it was really nice tasce for us, like "Nam Prik Phauw" of Thai Food. We paid for our first dinner at 33,000 Rp (About 132 Thai Baht, not bad but if compare with the quality of the food in Thailand, we will have better food.) And nobody had diarrhoea.

รูปต่อมาก็เป็นด้านหน้าของโรงแรมเซลีเบสที่เราเข้าพัก ข้างหน้าดูสวยดี แต่ห้องของโรงแรมไม่สวยอย่างที่คิด หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรเสร็จแล้วก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกโรงแรม รู้สึกหิวเลยจะหาอะไรกิน เจอร้านขายอาหารหลายร้านข้างถนน เรียกว่า รูมาห์ มากัน ก็แปลว่าร้านอาหารนั่นแหละ รูมาห์แปลว่าบ้าน มากัน แปลว่ากินครับ อาหารก็คล้ายๆบ้านเรามีข้าวมีแกง แต่ดูไม่ค่อยสะอาดเหมือนบ้านเราเลยแต่เราก็สั่งข้าว ปลาทอด ผัดผักมากิน เขาแถมดาบู ดาบู มาให้เราด้วย เป็นคล้ายๆซอสพริก เหมือนน้ำพริกเผา (บอกไม่ถูก) แต่ก็อร่อยดี ถูกปากคนไทยอย่างเราๆจริงๆเลย มื้อนี้จ่ายไป 33,000 รูเปียห์ครับ (ประมาณ 132 บาทไทย ค่อนข้างแพงครับถ้ากินราคานี้ในประเทศไทย ได้กินดีกว่านี้อีก แต่เรามาเที่ยวนะ ช่างเหอะ) กินเสร็จก็ลุ้นว่าจะท้องเสียกันหรือเปล่า แต่โชคดีครับ ไม่มีใครท้องเสียเลย ถือว่าโชคดีจริงๆเลยนะเนี่ย 555 (วันหลังมากินอีกก็ท้องไม่เสียครับ หลังก็ชักจะชินกับอาหารประเภทนี้ไปแล้วครับ)

Next topic : Rented a motorbike to see around Manado & Tomohon
บทความถัดไป : เช่ามอเตอร์ไซต์ขี่รอบเมืองมานาโดและโทโมฮอน
Previuos topic : Started the trip from Bangkok ; Thailand
บทความก่อนหน้า : เริ่มเดินทางออกจากกรุงเทพฯ

Rented a motorbike to see around Manado & Tomohon เช่ามอเตอร์ไซต์ขี่รอบเมืองมานาโดและโทโมฮอน

2012-01-12T08:43:00.001-08:00

In the next morning we had breakfast in the restaurant on the top floor of Celebes Hotel. ( The hotel normally has breakfast included in the price.) It was boiled rice and some sausages, tea, coffee, not much things left for us becuse we woke up quite late. During the breakfast time we can see the view around the town from Celebes Hotel. The first picture is the view of Manado habour and Pasar Jengi

After breakfast we went down to the reception and asked for help from them to rent a motorbike, not much people speak English in the hotel but finally there was one girl, named Anda, a staff of the hotel reception, her English is very nice and she was the person to translate everything with her colleagues and a man, the owner of the motorbike. At first he asked us how long we needed, we said from 10:00 a.m. - 6:00 p.m. and he said 140,000 Rp (20,000 Rp per hour) and we asked for bargain and finally it was 100,000 Rp (We thought it was still expensive, but really hard to talk with them) (In Koh Samui motorbike rental for 24 hours, one day, the price is only about 200 Baht (50,000 Rp) But we paid double and not for 24 hours.)

After we paid, we went out from Celebes Hotel. We had no map yet, just a map in Lonely Planet book at it was not really clear about the road in Manado, many one way roads, and we had to turn many time before we found the way to leave from Manado.

ตื่นเช้าขึ้นมาวันรุ่งขึ้นเราก็ขึ้นไปทานอาหารเช้าที่ชั้นบนสุดของโรงแรม (ลืมบอกไปว่า ราคาห้องที่เราจ่ายคืนละ 150,000 รูเปียห์นั้น รวมอาหารเช้าด้วยซึ่งก็นับว่าดีมากเลยทีเดียวเพราะเราจะได้ประหยัดไปอีก 1 มื้อ) วันแรกที่เราไปกินค่อนข้างสายแล้วจึงเหลืออาหารไม่มาก มีแต่ข้าวต้ม ข้าวผัด ไส้กรอก ชา กาแฟ แค่นั้น แต่ทุกอย่างเหลือน้อยเต็มที จากวิวร้านอาหารที่เรานั่งกินกันจะสามารถมองเห็นเมืองมานาโดได้เกือยรอบๆเลย จะมองเห็นท่าเรือ และตลาดปลา Pasar Jengki ทานข้าวเสร็จก็ลงไปข้างล่างติดต่อรีเซ็พชั่นให้เขาต่อรองราคาค่าเช่ามอเตอร์ไซต์ให้ ตอนแรกคุยกันไม่รู้เรื่องเพราะเขาไม่คุยภาษาอังกฤษกันเลย พนักงานโรงแรมก็คุยอังกฤษไม่ได้ แต่โชคดีที่วันนั้น มีพนักงานรีเซ็พชั่นผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อ อันดา มาช่วยคุยให้ เป็นคนแรกที่พูดอังกฤษกับเราได้ดีที่สุดและเข้าใจที่สุด ตาลุงเจ้าของรถแกคิดเราโหดมาก ชั่วโมงละสองหมื่น เราจะเช่าถึง 6 โมงเย็น แกคิดเรา 140,000 รูเปียห์ แต่เราขอต่อเหลือแสนเดียว ประมาณ 400 บาท แกก็โอเค แต่ยังไงๆก็แพงอยู่ดี สู้ที่เกาะสมุยก็ไม่ได้ เช่า 24 ชั่วโมง แค่ 200 บาทเอง หรือประมาณ 50,000 รูเปียห์ มาเช่าที่นี่จ่ายสองเท่าเลยเหรอวะเนี่ย แถมต้องคืนรถในวันเดียวกันอีกต่างหากเฮ้อ... แพงโคตร (แต่ราคานี้แกบอกว่ารวมน้ำมันให้แล้วก็โอเค ยอมรับได้ แต่วันหลังเราก็เติมให้แกอยู่ดี สงสารแก) จ่ายเงินเสร็จ เราก็เริ่มผจญภัยในมานาโด ถนนที่นี่วันเวย์เยอะมากๆครับ เดี๋ยวไปแยกโน้มห้ามเข้าแยกนี้ วนไปวนมากลับที่เดิม โคตรฮาเลย ตลกมากๆ ต้องถามพนักงานโรงแรมใหม่กว่าออกจากเมืองไปทางไหนกันแน่

The first place we found, a chinese temple name Kienteng Ban Hian Kiong at Jalan(road) Panjaitan. The 19th century oldest Buddhist temple in eastern Indonesia and has been beautifully restored. In Lonely Planet said "The temple hosts a spectacular festival in February (date vary according to the lunar calendar)" But we did not go in February, so we missed it. In the picture here we can see the blue public car it call "Mikrolet" we can see the car like this everywhere around Manado Town and also a horse cart name "Bendi" and sometimes make the traffic slow. But it not made us boring about this, we really loved to see the real life of the people here and we can touch it. Everywhere when we got lost, the people here always told us the way with smiling face and friendly.

ที่แรกที่เราเจอคือวัดจีนสมัยศตวรรษที่ 19 ชื่อ Ban Hian Kiong ไม่รู้อ่านังไงกันแน่ อ่านไม่ออก ตั้งอยู่ที่ถนนปันไจตัน เป็นวัดในชุมชนจีนเก่าแก่ของมานาโดเขาล่ะ ถ้ามาช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ก็มีเทศการตรุษจีนเหมือนกันกับบ้านเราแหละครับ ในภาพนี้เราจะเห็นว่ามีรถโดยสารคันสีฟ้า เรียกว่า "มิโครเล็ท" ครับ วิ่งกนทั่วบ้านทั่วเมือง ไปทางไหนก็เจอมันวิ่งเต็มไปหมด เปิดเพลงเสียงดังโคตรๆ จนเรารู้จักเพลงหนึ่ง ชื่อ cari jodoh จารี โจโด๊ะ แปลว่า หาคู่ครับ ของวง Wali Band เปิดกันจนเราอยากรู้ว่าเป็นเพลงอะไรจนได้มาอยู่ในเครื่องโทรศัพท์เราแล้วล่ะ ใครอยากฟังเข้าไปเซิร์จฟังดูใน imeem.com นะครับ แล้วก็จะมีรถม้าที่เรียกว่า "เบ็นดี้" วิ่งปะปนกับรถราทั่วไปด้วยครับ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้รถติดได้ แต่ก็เป็นสีสันของที่เลยครับ คนที่นี่เวลาถามทางเขาจะเต็มใจตอบอย่างมากเลยครับ แล้วก็อัธยาศรัยดีมากๆ ช่วยเหลือนักท่องเที่ยวอย่างดี คุยกันไม่ได้ก็พาไปเลย มีอยู่ครั้งหนึ่งเราหาปั๊มน้ำมันไม่เจอ ถามลุงยาม แกอธิบายเราไม่ได้ เลยบอกให้เพื่อนเราคนหนึ่งรอที่นั่นแล้วขี่รถพาเราไปเติมเลย แล้วก็พากลับมา ซึ้งในน้ำใจจริงๆครับ

We went on our motorbike along Pierre Tendean Road (Boulevard) as we thought that it can be reached to Tomohon Town. (But it is not correct, to go to Tomohon Town, we have to go along Sam Ratulangi Road)

(We had found another day later that we can change the Thai currency in to Rupiah very good rate at Haji la Tunrung Star Group Office on Boulevard Pierre Tendean. Also US dollar and Euro are also better rate thant all the banks there. Because all the banks in Manado not accept Thai Baht for money exchange, only can change Euro and US dollar. For Thai Baht we had 250 Rp (If we change in Thailand just 240 Rp.)
เราขี่มอไซต์กันออกมาทางถนนปีแอร์เท็นแดน หรือ บูโลวาร์ด เพราะคิดว่ามันจะไปเมืองโทโมฮอนได้ (แต่เราคิดผิด เพราะถ้าจะไปเมืองโทโมฮอนต้องออกไปทางถนนสายหลักคือซาม ราตุลางี แต่เราหาทางออกไปซามราตุลางีไม่เจอเพราะติดวันเวย์ มั่วไปหมดเลย) ถนนปีแอร์ เท็นแดน นี้เป็นถนนเลียบชายฝั่งเมืองมานาโดเลยนะครับ ประมาณว่าเป็นเมืองใหม่ เพิ่งถมที่ถมทะเล จัดระเบียบให้สวยงาม มีห้าง มีร้านค้าเยอะแยะมากมาย KFC ก็มี วันหลังเราก็ไปกิน แต่ KFC ที่นี่ไม่มีส้อมกับมีดให้นะครับ ต้องกินกับมือ แต่มีที่ให้เราล้างมือด้วย แล้วก็กินกับข้าวสวยก้อนเบ้อเริ่มเลย กินไม่หมดครับ แล้วก็ราคา KFC ที่เขาแจ้งเราในบอร์ดราคา เวลาจ่ายตังค์ ต้องชาร์จภาษีเพิ่มจากเราอีก 7% แน่ะ ถนนเส้นนี้เราสามารถแลกตังค์ได้ที่ร้านชื่อ Haji La Tunrung Star Group ให้เรทดีมากๆ 1 บาทไทยแลกได้ 250 รูเปียห์เลยครับ เพราะที่แบงค์ที่นี่ไม่รับแลกเงินไทย รับแต่ดอลลาร์กับยูโร

We took about 30 minutes from Manado Town area and finally we arrived to a stautue or a monument look like this saying "You are leaving Manado" and we still continued along the way, we pass amny houses of the people here and there were so many churches along the road beacuse the most of Manadonese people are Catholic and Protestant.

ออกจากมานาโดได้ไม่นานเราก็มาถึงอนุสาวรีย์อันนี้ครับ มองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร แต่เขาเขียนว่าคุณกำลังออกจากเมืองมานาโด อีกด้านก็เขียนว่ายินดีต้อนรับสู่มานาโด เราก็ขับต่อไปเรื่อยๆ จนผ่านบ้านเรือนผู้คนเริ่มน้อยลง และเป็นป่ามากขึ้น แต่ก็จะผ่านโบสถ์คริตส์สวยๆเยอะมาก เพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่นับถือคริสต์ครับ มีทั้งโรมันคาทอลิกส์ และ โปรเทสแทนส์ อิสลามก็มีครับแต่ประปราย แต่ถ้าเป็นเมืองมากัสซาร์ที่อยู่ทางตอนใต้ของสุลาเวสี ที่เราเดินทางในอาทิย์ถัดไป ส่วนใหญ่อิสลามหมดเลยครับ

We passed many beautiful churches and we stopped to take the picture. This church we took while we stopped at the small kios when it was raining.

After the rain stopped, we continues the way threre and we found later that it was not the way to Tomohon but a man there said that we can continue and had to find an intersection ahead to see the way t o Tomohon. At that day it seemed that it rained and rained non stopped and we were soaked all the rain coat we had did not help anything. The road from the intersection to Tomohon town was very long for us and it was not so good condition, many holes, mud after rained, and we had to pass the mountain area where we saw like the chasm below. But finally we passed it just about 2 hours we were on motorbike in that area. The people always asked us "Dari Mana?" (Where you come from?)because we look like Indonesian people and We said "Dari Thailand (From Thailand) They always smiled and said Oh ! Thailand, Phuket ! (We don't know why they don't know Bangkok or Koh Samui but know only Phuket.) They were exciting after they knew we came from Thailand but we can not talk anything together too much because they can not speak English.)

โบสถ์หลังนี้ถ่ายตอนที่เราหลบฝนครับ เปียกหมดเลย เสื้อกันฝนลุงแกมีให้ตัวเดียว ใส่สองคนก็ไม่ได้ เล็กจริงๆ เราก็เลยยอมเปียก 1 คน ใส่ 1 คน ลุงที่เป็นเจ้าของร้านชำที่เราไปหลบฝน แกคุยภาษาอังกษได้ด้วยแหละ ไม่น่าเชื่อเลย แกบอกว่าทางที่เราจะไปไม่ได้ไปโทโมฮอน แต่ไปโทโมฮอนก็ได้ ต้องหาแยกเลี้ยวซ้ายข้างหน้า เราก็ขับต่อไปเจอแยก แต่รู้มั้ยครับว่ากว่าเราจะถึงโทโมฮอนกับทางแยกที่ลุงแกว่านั้น เกือบตาย ต้องผ่านทางเป็นหลุมเป็นบ่อ ขรุขระ โคลนตมหลังฝนตก ผ่านช่วงที่เป็นหน้าผา น่ากลัว ผ่านบ้านเรือนผู้คนมากมาย แต่ก็สังเกตได้ว่า เจ้า มิโครเล็ต สีฟ้าที่บอกตั้งแต่ตอนต้น วิ่งไม่ขาดระยะเลย แทบจะบอกได้ว่ามันมีทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้เลยก็ว่าได้ ถามทางผู้คนเพื่อความแน่ใจเป็นระยะๆ เขาเห็นเราเขาก็พูดภาษาอินโดนีเซียใส่ทันที แหม! นึกว่าเราพูดได้ละซี เอ๊า! ก็หน้าคนไทยกับคนอินโดมันเหมือนกันซะขนาดนั้นจะให้เขาพูดภาษาไทยใส่แกเหรอ ที่ฟังออกเพราะเจอบ่อยมากและอ่านหนังสือไปนิดหน่อย เขาจะถามว่า "ดารี ม้าน่า" แปลว่าคุณมาจากหม่องได๋เหรอ เราก็บอกว่า "ดารี ไทยแลนด์" โอ้ ไทยแลนด์ ภูเก็ต ? อะไร.. รู้จักภูเก็ตแต่ไม่ยักกะรู้จักกรุงเทพมหานครบ้านเรา หรือเกาะสมุย ที่เราอาศัยซุกหัวนอนอยู่ งง ครับ คนที่นี่ส่วนใหญ่รู้จักภูเก็ตจริงๆ ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่านะเนี่ย แต่เท่าที่ผ่านมาก็จริงๆ อ่ะ แต่หลังจากนั้นก็คุยอะไรกันไม่ได้หรอก เขาก็ ไม่สปีคอิงลิชกับเรา เราก็หยิ่งครับ ไม่คุยด้วยกับแกหรอก เพราะช้านก็พูดภาษาแกไม่ได้อ่ะ

After the mountain area, we passed the rice farming area look like this picture. It still rained with small drop but we can take this picture.
หลังจากขี่ผ่านช่วงป่าเขาลำเนาไพรแล้วเราก็มุ่งหน้าสู่เขตทุ่งนาครับ ฝนยังปรอยๆอยู่แต่มิได้เป็นอุปสรรคสำหรับเราหรอกนะจะบอกให้

After the rice farming area, we passed Woloan Village. The highlight of this village is the knockdown house. They built it and export around the world .

ผ่านทุ่งนาก็จะเป็นหมู่บ้านชื่อโวโลอัน ครับผม เป็นหมู่บ้านที่สร้างบ้านไม้ขาย เรียกว่าบ้านแบบน็อคดาวน์ครับ สร้างแล้วรื้อเก็บเป็นแต่ละชิ้นส่วนส่งไปขายต่างประเทศ (ส่งช่างไปประกอบให้ด้วยถึงต่างประเทศด้วยนะ )

Next topic : Tomohon Town & Danau Tondano
บทความถัดไป : เมืองโตโมฮอนและทะเลสาบทอนดาโน
Previuos topic : First Night in Manado
บทความก่อนหน้า : คืนแรกที่มานาโด

Tomohon Town & Danau Tondano เมืองโตโมฮอนและทะเลสาบทอนดาโน

2012-01-12T08:42:00.001-08:00

After we passed Woloan Village, finally we arrived at Tomohon Town. Tomohon Town we can see this monument and we also can see many horse cart (Bendi) again like Manado but in Tomohon, so many many of them. (We noticed that at both eyes of the horse will be closed with a small mask, and the horse will not see anything from beside but can see only at the front way, We thank that maybe it for making the horse not frightened to the horse when running on the road with may cars. At the monument here we turned to the way to Danau (Lake) Tondano. It still long way, we took nearly another 40 minutes to the lake. Before we reached to the lake it rained again, so we had to stop in a local restaurant we ordered Kopi (local coffee there) and paid for it just 3,000 Rp per glass (about 12 Thai Baht, The first we found the cheap thing here)

หลังจากผ่านหมู่บ้านโวโลอันที่ทำบ้านแบบน็อคดาวน์ (บ้านแบบน็อคดาวน์คือบ้านที่ สร้างเสร็จแล้วรื้อเก็บเอาส่วนประกอบทุกชิ้นของบ้านที่สร้างเอาไปขายที่ต่างประเทศ ส่งทางเรือ แล้วก็ไปประกอบให้ใหม่ที่ปลายทางด้วยครับ) แล้วเราก็จะมาถึงเมื่อโตโมฮอนครับ มีอนุสาวรีย์แบบในรูปอยู่ที่วงเวียนนะครับ ที่เมืองโตโมฮอนนี้จะมีรถม้าที่เรียกว่า เบ็นดี้ เยอะกว่าที่มานาโดซะอีกนะครับ เพิ่งสังเกตเหมือนกันว่าที่ตาของม้ามันจะมี คล้ายๆหน้ากากอันเล็กเล็กปิดตาด้านข้างของม้าอยู่ ซึ่งม้าจะมองเห็นเฉพาะด้านหน้าเท่านั้น เพื่อไม่ให้ม้าตกใจเวลาวิ่งบนถนนกับรถยนต์ทั่วไป การจะไปทะเลสาบทอนดาโนเราจะต้องเลี้ยวไปทางที่มีป้ายที่วงเวียนเลี้ยวซ้ายไปทางนั้นอีกประมาณ 40 นาทีกว่าจะถึงทะเลสาบครับ แต่ก่อนจะถึงทะเลสาบฝนเจ้ากรรมก็ดันตกมาอีกแล้วครับท่าน เบื่อจริงๆ ก็เลยต้องแวะร้านข้างทางหลบฝน สั่งเครื่องดื่มมาดื่ม ชื่อโกปี ที่จริงมันก็คือโกปีที่บ้านเรานี่แหละ มันก็คล้ายๆกาแฟคล้ายๆ โอเลี้ยงบอกไม่ถูกเหมือนกันครับ แต่กินเสร็จก็จ่ายไปแค่แก้วละ 3,000 รูเปียห์ ประมาณ 12 บาทไทย เพิ่งเจออะไรราคาถูกๆที่นี่เป็นครั้งแรกครับ

The next picture is showing you a view from the restaurant that we had the Kopi and at the front of the mountain in the picture is Tondano Lake. We left the reastaurant after the rain stopped and passed the village af Tondano people and the rice field. That was really beautiful picture. But look, another rain will come again very soon, So we had to rush to the lake as soon as possible.

ภาพต่อมาเป็นภาพที่ถ่ายจากร้านอาการที่เราไปกินโกปีครับ เบื้องหลังเป็นวิวของทะเลสาบทอนดาโนที่มองอยู่ด้านหน้าภูเขาที่อยู่ด้านหลัง เราออกเดินทางกันต่อ ผ่านหมู่บ้านผู้คนที่ทอนดาโน ผ่านทุ่งนาเขียวขจี สวยมากครับๆครับ ชอบจริงๆเลย แต่ดูสิครับ ฝนตั้งเค้ามาอีกแล้ว เมืองนี้น่าเบื่อที่สุดก็น้จะเป็นเรื่องฝนเนี่ยแหละ (ขอคอมเพลนซะหน่อย เพราะว่าเปียกมาทั้งวันแล้ว) ก็เลยต้องรีบไปให้ถึงทะเลสาบให้เร็วที่สุดครับ

This picture is the beautiful rice field that we passed before arrived the Tondano Lake, but in cloudy nearly rained.

ภาพนี้คือทุ่งนาที่เราผ่านก่อนจะถึงทะเลสาบทอนดาโนครับ สวยดี แต่ฟ้าครึ้มมากๆครับ ฝนกำลังจะตกลงมาอีกรอบแล้ว ต้องรีบๆ

We arrived at the lake, there were some restaurants along the lake's coast and we chose one reastaurant name Lour Camp (the owner said that it means " water" in Manadonese Language but we are not sure that what it exactly means?)

We ordered steamed rice, fried fish, fired vegetable and dabu dabu, that was very delicious meal for us because we were very hungry at that moment. We paid for the food here 54,000 Rp (about 216 Baht ) You can see the next picture what we had for this meal. In Tondano Lake while we were having lunch (in the late afternoon time), we saw many local people crossing the lake in the small boat in the rain. The boat there has 2 bamboo outriggers side to keep balance of the boat

เรามาถึงทะเลสาบทอนดาโนแล้ว มีร้านอาหารริมทะเลสาบตลอดทางเลย เราเลือกแวะที่ร้าน Lour Camp ถามเจ๊ผู้จัดการร้านแกบอกว่าแปลว่าน้ำ เป็นภาษาท้องถิ่นมานาโด แต่พอไปถามอันดา พนักงานที่โรงแรมเขาบอกว่าไม่ใช่ เลยไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรกันแน่ หรือว่าที่โน่นมีหลายคำเป็นภาษาถิ่นเฉพาะกลุ่ม เฉพาะหมู่บ้านหรือเปล่าก็ไม่รู้ สั่งข้าวมากินด้วยความหิวเพราะเป็นอาหารเที่ยงตอนบ่ายแก่ๆแล้ว อร่อยมากๆ ข้าว ปลาทอด ผ้ดผัก แล้วก็ดาบู ดาบู กินแค่นี้แหละครับสองคน ปาเข้าไป 54,000 รูเปียห์ครับ แพงนะ แต่ก็ไม่เป็นไร อร่อยครับ หรือว่าเป็นเพราะหิวก็ไม่รู้ ระหว่างที่ทานข้าว ฝนก็ยังตกพรำๆไม่ขาดระยะ มองไปในทะเลสาบเห็นชาวบ้านที่นี่เขาเดินทางข้ามทะเลสาบกันด้วยเรือลำเล็กๆ ติดเครื่องยนต์ แต่จะมี ไม้ไผ่เป็นโครงยื่นออกไปทั้งสองด้าน เพื่อรักษาสมดุลของเรือไม่ให้คว่ำ แต่เรือแบบนี้เราก็หาดูได้ทั่วทุกที่ในอินโดนีเซียแหละ ที่บาหลีก็เคยเห็นเป็นแบบนี้เหมือนกันครับ

After lunch, we went back to Manado, we had to head back to Tondano Village, Tomohan Town and then Manado Town. The road betaween Tomohon and Manado was very difficult for us in the first time because we had to up the hill, down the hill along the road, many many mountains and it also rained. The distace is only about 30 Kms from Tomohon to Manado, but we took nearly 2 Hours to reach Manado. Very tired for the first day experience in North Sulawesi. When we arrived at the hotel, the owner of the motorbike had been waiting for us alreday. We thought that we charged us more because be came back later than 6:00 p.m. but he didn't. So, we were happy and planed to rent is motorbike again next morning.

หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงเสร็จเราก็กลับมานาโดเลยครับเพราะเกือบ 5 โมงเย็นแล้ว ก็ต้องนั่งมอเตอร์ไซต์ผ่านหมู่บ้านที่ทอนดาโน ผ่านเมืองโทโมฮอน กอนถึงมานาโด ระยะทางประมาณ 30 กิโลเมตรระหว่างโทโมฮอนกับมานาโด แต่เราใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เพราะว่าฝนตก ถนนก็ขึ้นเขาลงเขา โค้งเยอะมากๆครับ ไปถึงโรงแรมเกือบ 1 ทุ่ม ลุงเจ้าของรถรออยู่แล้ว คิดว่าแกคงขอค่าเช่าเกินเวลาแน่ๆเลย แต่ว่าเปล่า แกไม่คิดค่าเกินเวลาครับ เราก็เลยคิดว่ารุ่งขึ้นจะใช้รถแกอีก

The last one is the picture of a house in Tondano Lake nearby the restaurant where we had lunch.ภาพสุดท้ายเป็นบ้านที่อยู่ในทะเลสาบทอนดาโนนะครับ ข้างๆร้านอาหารที่เราไปกิน

Next topic : Visited Big Jesus Monument and Bukit Kasih
บทความถัดไป : ชมอนุสาวรีย์พระเยซู และบูกิตกาซิห์
Previuos topic : Rented a motorbike to see around Manado & Tomohon
บทความก่อนหน้า : เช่ามอเตอร์ไซต์ขี่รอบเมืองมานาโดและโทโมฮอน

Visited Big Jesus Monument and Bukit Kasih ชมอนุสาวรีย์พระเยซู และบูกิตกาซิห์

2012-01-12T08:40:00.000-08:00

Next morning on 18th May 2009 (4th Day of the trip) we went up to the restaurant of the hotel again and had breakfast, the same kin of food but the fried rice mixed with the salted fish meat and boiled rice had some peanut and corn inside. During the breakfast we can see Manado view in another conrner. In this picture we can see many boats anchored at the pier, many workmen were carrying the goods in and out from their boats. Behind this picture we can see Manado Tua Island and Bunaken Island on the right. (The island that look like the mountain is Manado Tua and the small flat one in Bunaken Island) After finished the freakfast, we went down to the reception and paid for one more night another 150,000 Rp gone. And we rent the same motorbike from the same owner. He looked quite happy as he did not have to work like motorbike taxi that day again.

วันต่อมาซึ่งเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม 2552 (วันที่ 4 ของการเดินทาง) ตื่นขึ้นมาเราก็ขึ้นไปกินข้าวที่ชั้นบนอีกรอบครับ วันนี้เมนูเหมือนเดิมไม่มีผิดแต่ข้าวผัดวันนี้ใส่ปลาเค็มครับ กินอร่อยแบบแปลกๆ คือแบบว่าอร่อยแต่สู้บ้านเราไม่ได้ประมาณเนี้ยะ แล้วก็ข้าวต้มก็ใส่ถั่วลันเตากับข้าวโพด ก็อร่อยดี แต่พองๆแก้ม ถึงอย่างไรก็ตามเราก็กินจนเต็มท้อง แบบว่าไม่ต้องหิวตอนไปเที่ยวมากนัก และจะได้ประหยัดตังค์ค่าอาหารด้วยครับ ระหว่างทานอาหารเราก็ถ่ายรูปไปด้วยครับ รูปแรกนี้เป็นรูปอีกมุมหนึ่งของท่าเรือ มีเรือขนส่งสินค้าจอดอดสมอที่ท่าเรือหลายลำ คนงานขนของเข้าขนของออกจากเรือตัวเองอย่างขมักเขม้น ด้านหลังลิบๆของรูปจะมองเห็นเกาะมานาโดตัวและเกาะบูนาเค็นครับ (อันที่เหมือนภูเขากลางทะเลคือเกาะมานาโดตัว และ อันแบนๆข้างๆทางซ้ายคือเกาะบูนาเค็นครับ) ทานข้าวเสร็จเราก็ลงกันมาข้างล่างจ่ายตังค์ค่าห้องเพิ่มอีก 1 คืน หมดไปอีก 150,000 รูเปียห์ แล้วก็ไช่มอเตอร์ไซต์ตาลุงนั่นอีก 100,000 รูเปียห์ (ดูลุงแกมีความสุขมากเลยที่เราเช่ารถแกอีกวันเพราะว่าแกไม่ต้องวิ่งมอไซต์รับจ้างทั้งวันเลยอีกวัน)

We went out from Manado Town along Sam Ratulangi Road (with got lost again long time) And we arrived at the Citra Land on the way to Tomohon, The Citra land is the project houses for sell and waterpark. ได้มอเตอร์ไซต์ก็ออกมานอกเมืองตามถนน ซาม ราตุลางี ครับผม แต่ก็หลงวันเวย์เช่นเคยครับกว่าจะหาทางออกได้ แต่เราเก่งครับ หาเจอจนได้ (ลืมบอกไปว่าที่สนามบินซาม ราตุลางี ไม่มีข้อมูลท่องเที่ยวหรือแผนที่ให้นักท่องเที่ยวเลย หรือว่าเราหาไม่เจอเองก็ไม่รู้ แต่แผนที่ที่เราได้มาเป็นแผ่นพับโบรชัวร์ เราไปขอมาจากโรงแรมซาฮิตคาวานัวที่อยู่แถวๆปาซาร์45 ใกล้ๆโรงแรมเซลีเบสครับ เพราะที่โรงแรมเซลีเบสก็ไม่มีเหมือนกัน แต่ขึ้นชื่อว่าแผนที่ยังไง้ยังไงก็ไม่อัพเดทถูกหมดเหมือนสถานที่จริงทุกอย่าง ต้องทำเรางงจนได้แหละน่า แต่เอาเถอะ ดีกว่าไม่มีอะไรดู ยิ่งแผนที่ในโลนลี่แพลนเน็ทยิ่งแย่ไปใหญ่ ไม่มีรายละเอียดเอาซะเล้ย ในโลนลี่แพลนเน็ทบอกว่ามีสำนักงานการท่องเที่ยวที่เราสามารถขอแผนที่ได้ที่ ถนน Diponegoro 111 แต่ปรากฎว่าเขาย้ายไปแล้ว เพิ่งมารู้ตอนมีแผนที่แล้วว่ามันย้ายมาอยู่ที่ ถนนซามราตูลางี ข้างปั๊มน้ำมัน Wanea) ออกมานอกเมืองก็จะเจอปั๊มน้ำมัน แวะเิติม 10,000 รูเปียห์ ได้มาค่อนถังรวมกับที่มีอยู่ก่อนก็เกือบเต็มถัง เพราะวันนี้เรามีแพลนจะไปไกลครับ

There is a big Monument of Jesus on the mountain cliff and also there is a clock tower name Big Ben of Sulawesi too. We were invited by the ladied who worked there inside the project to escape the rain and told us to go up the stairs to the statue of Jesus above. There were many steps and took about 10 minutes to walk up untill the base of the statue on the mountain. ออกเมืองมาสักครู่ก็จะเจอซิตร้าแลนด์ครับ (คนละเจ้าของกับซิตร้าครีมทาผิวนะครับ) อยู่ระหว่างทางที่จะไปเมืองโทโมฮอน เมื่อวานขับมอไซต์ผ่านเหมือนกันตอนกลับมาจากโทโมฮอนแต่ไม่ได้สังเกตเพราะว่าฝนตกและมืดค่ำด้วย ซิตร้าแลนด์เป็นบ้านจัดสรรค์ครับ แล้วก็มีสวนน้ำที่เปิดให้คนภายนอกเข้าไปเล่นได้ด้วยแต่จ่ายตังค์นะ ไม่รู้เท่าไหร่เหมือนกัน ไม่ได้เข้าไปเล่น แต่จุดเด่นของที่นี่คืออนุสาวรีย์พระเยซูคริสต์สูงเด่นตระหง่านอยู่บนยอดเขา จำไม่ได้แล้วครับว่าสูงกี่เมตร ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ Monumen Yesus Memberkati ก็แปลเป็นไทยว่าอนุสาวรีย์พระเยซูประทานพร อะไรทำนองนี้แหละครับ

After came down from the statue it was very heavy rained again and we had to stop there nearly 1 hour. One lady in the office there can speak English very well, and when she knew we came from Thailand, she and her friends were very surprise and asked us many things about Thailand. We aksed them the way to Bukit Kasih and they drew a map for us to Bukit Kasih.

ด้านข้างมีหอนาฬิกาชื่อบิ๊กเบ็นด้วยครับ แต่บิ๊กเบ็นแห่งมานาโดนะครับไม่ใช่ลอนดอน เราได้รับคำชักชวนจากสาวๆที่ทำงานในร้านขายของด้านล่างให้ขึ้นไปที่ฐานพระเยซูข้างบน เพราะข้างบนวิวสวย เราก็ขึ้นไปครับ ใช้เวลาประมาณ 10 นาที ระหว่างทางก็จะมีป้ายที่ทำจากหินอ่อนมีรูปพระเยซูและคำสอนต่างๆเป็นภาษาอินโดนีเซีย เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะผมเป็นพุทธครับ ไม่รู้เรื่องคริสต์สักเท่าไหร่เลยไม่อ่าน ถ่ายรูปมาเฉยๆแต่ขี้เกียจเอามาลงให้เพราะว่ามันเยอะมากๆๆๆๆ เกือบ 30 ป้ายแน่ะกว่าจะถึงบนยอดฐานพระเยซู ขึ้นไปได้ไม่นานฝนก็ตกลงมาอีกแล้ว หนักซะด้วยต้องรีบวิ่งลงเป็นการใหญ่ แล้วก็รอฝนหยุดอีกเกือบชัวโมง ระหว่างที่รอก็สั่งเครื่องดื่มมาดื่มนิดหน่อย สาวนางหนึ่งที่ร้านคุยอังกฤษได้ก็เข้ามาชวนคุยพอรู้ว่าเรามาจากไทยแลนด์ ถามโน่นถามนี่ใหญ่เลย เพื่อนๆเธอที่พูดอังกฤษไม่ได้ก็ถามโน่นถามนี่กับคุณเธอมาอีกที แหม! รู้สึกตัวเองเหมือนดารายังไงยังงั้นเลยงานนี้ เราก็ถามทางที่จะไปบูกิต กาซิห์ หรือ หุบเขาแห่งความรักครับ (บูกิตแปลว่าภูเขา กาซิห์แปลว่ารักครับ) พวกเธอก็ช่วยกันวาดแผนที่ให้พวกเรา แต่ก็ไม่ละเอียดมาก เราต้องหาทางไปอีกมากและต้องถามผู้คนไปเรื่อยๆตลอดเส้นทางอยู่ดีครับ

After got wet in the rain and asking the way all along the time, finally we arrived Bukit Kasih. We paid for the entrance fee 1,500 Rp per person. Bukit Kasih has a prominent statute of 4 religions in Indonesia, Moslim, Christian, Hindu and Buddhist. Each side has the sign or the symbol of each region. หลังจากเปียกมะล่อกมะแล่ก กับการหาทางไปบูกิต กาซิห์ และต้องถามทางกับชาวบ้านตลอดที่เจอทางแยก เราก็มาถึงจนได้ จ่ายค่าเข้าคนละ 1,500 รูเปียห์ แล้วก็เข้าไปถ่ายรูป บูกิต กาซิห์ จะเป็นอนุสาวรีย์แห่งความรักของสี่ศาสนาในอินโดนีเซียคือ อิสลาม คริสต์ ฮินดู และพทธ ครับ

We took the pictures from all sides but show in this blog only Buddist side that showing the Buddha Image and the stupa of Borobudur in Yogyakarta in Java Island and below it is the alphabet writing the Buddhist chanting. แต่ละด้านก็จะมีสัญลักษณ์และคำสอนของแต่ละศาสนา ที่จริงถ่ายมาทุกด้านครับแต่เอามาโชว์แค่ของสาสนาพุทธพอครับ เป็นรูปพระพุทธองค์ ด้านหลังเป็นสถูปคู่ที่เป็นสัญลักษณ์จำลองมาจากบุโรพุทโธ ที่เมืองย็อกยาการ์ตา บนเกาะชวาครับ ด้านล่างก็มีคำสวดมนต์นโมตัสสะภควโต....เขียนเป็นภาษาอินโดครับ

In this area we can see the smoke from the sand because it is located in the volcano area. We smelled a little of the sulfur but not too strong, there was a stream that in the middle of the water current was destroyed by the acid and the water always gray. In the water, the local peple can boil the eggs, the maize for sell in the local restaurant behind the statue. รอบๆบริเวณบูกิต กาซิห์จะมีควันออกมาจากใต้ดินตลอดเลยครับ เพราะอยู่ในบริเวณภูเขาไฟ เราก็ได้กลิ่นกำมะถันนิดๆครับ ข้างๆมีลำธารที่น้ำไหลมาจากภูเขา แต่น้ำเป็นสีเทาข้นมากๆ เป็นดินผสมน้ำจากใต้ดินด้วยจากภูเขาด้วยไหลลงมา ตรงกลางลำธารจะเป็นร่องลึกลงไปอีกเพราะว่าโดนกรดจากน้ำกัดเซาะอยู่ตลอดเวลา ชาวบ้านเอาไข่ เอาข้าวโพดมาใส่กระสอบมาวางในบึงที่เป็นน้ำพุร้อนนี้แล้วก็เอาไปขาย แต่เราไม่กล้าซื้อกิน กลัวไม่สะอาด

We got hungry and ordered Nasi Koreng Ikan (Fried Rice with the fish) and also we requested Dabu Dabu from the restaurant and during we were eating we saw the local people were dipping their feet in the vucket of the hot water from the hot spring and we also odered one for us, it costed 20,000 Rp It was very very hot water but we felt so relax at our feet. And the fried rice cost 25,000 Rp per person. แต่ก็ไปสั่งข้าวผัดปลาจากร้านอาหารที่อยู่ใกล้ที่แช่ข้าวโพดในบึงน้ำพุร้อนสีเทานี้ อร่อยมากๆ เราขอดาบูดาบูด้วย อร่อยจริงๆครับ ระหว่างกินข้าวก็เห็นเด็กในร้านเอาถังใส่น้ำร้อน ไม่แน่ใจว่าเอามาจากไหน เห็นตักเอามาจากหลังร้าน น้ำใสนะ แต่ร้อน แล้วก็เอามาให้ลูกค้าแช่เท้า เราเห็นก็ลองขอด้วย เขาคิดตั้ง 20,000 รูเปียห์แน่ะ 80 บาท ค่าข้าวก็คนละ 25,000 รูเปียห์ น้ำที่แช่เท้า ร้อนได้ใจจริงๆ แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายมากเลย เพราะเราเท้าเปียกน้ำทั้งวันเพราะตากฝน แล้วก็หนาวด้วย พอมาเจอน้ำนี้เข้า บอกได้เลยว่าสุดยอดครับ

After that, we went back to Manado and returned the motorbike to the owner.

กินข้าวเสร็จก็ตีบึ่งมอเตอร์ไซต์กลับมานาโดแบบรวดเดียวจบ เพราะกลัวว่าจะเกิน 6 โมงเย็นอีก แตวันนี้ทำเวลาได้ดีมากๆไม่เลทเลย ลุงแกก็รออยู่แล้ว ท่าทางหวงรถสุดๆ

Next topic : Tangkoko-Batuangas Dua Saudara Nature Reserve
บทความถัดไป : เที่ยวป่าตังโกโกะ
Previous topic : Tomohon Town & Danau Tondano
บทความก่อนหน้า : เมืองโตโมฮอนและทะเลสาบทอนดาโน

Tangkoko-Batuangas Dua Saudara Nature Reserve เที่ยวป่าตังโกโกะ

2012-01-12T08:39:00.001-08:00

Next morning, on 19th May 2009, after we had breakfast we went down to the recptin and checked-out. We asked them to leave our baggage in Celebes Hotel and bring our important stuffs for Tangkoko Park.

To go to Tangkoko Park, we walked along Sam Ratulangi Road (only walk, can not go by the car because it is against the one way) We walked just 200 meters long then arrived at the Zero Point. At the Zero Point we turned left to the Sudirman Road to wait for the Mikrolet that showed the sign " Paal 2 " (Pronounce Paal Dua; it is the terminal for the bus and mikrolet around the town, Bus to Bitung or Mikrolet to Sam Ratulangi Airport) The mikrolet took about 20 minutes from Zero Point to Paal 2 Terminal and we paid just 2,000 Rp (8 Baht) per person. When we got off from the mikrolet, a bus boy was shouting "Bitung Bitung Bitung..." Then we got in that bus. It was

a white air-conditioned bus and looked a quite old, the seats were covered by the yellow cloth and there were some plastic chairs for the spare seats.(Normally has both air-conditioned and non air-conditioned bus from Manado to Bitung.) Many children came up in the bus and asking us for buying something from them, we bought only one bottle of water per person 2,500 Rp (10 Baht) A boy asked us to buy a newspaper from him but we negated because it was Indonesian Language but he still tried many times to sell the newspaper to us. Then we said "Tidak mau, terima kasih, tidak orang Indonesia, dari Thailand" After he knew that we are not indonesian, he told his friends to come in the bus to sell many things again. It was very funny because it made us felt like the situation in the bus in our country when the bus stopped and many people came up in the bus to sell something to the passengers in the bus.The bus left Paal 2 Terminal and took about 1 hour to Tangkoko Terminal. From Tangkoko Terminal we took a mikrolet to Girian. From Girian we waited for the pick-up car to transfer us to Batuputih Village where the Tangkoko Park is located. We waited quite long time but no pick-up left from the queue, because there were not other passengers. 2 guys in that area asked us to go with them if we paid 20,000 Baht per person for motorbike taxi. We agreed immediatly because it was so long time waiting there already. (If we went by pick-up normally it costed only 7,000 Rp per person.) But we can say, by this price 20,000 Rp per motorbike is very good price because from Girian to Batu Putih Village is about 35 kilometers long and has to take about 40 minutes on the motorbike or the pick-up car because the way to get there is in the mountain area and the road will up down up down and there are many curves along the way.

วันถัดมาเป็นวันที่ 19 พฤษภาคม 2552 หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเราก็เช็คเอ้าท์แต่ฝากกระเป๋าไว้ที่โรงแรม เลือกเอาเฉพาะของที่จำเป็นเพราะว่าจะกลับมาเช็คอินอีกรอบหลังจากกลับมาจาก ป่าตังโกโกะแล้ว การเดินทางไปตังโกโกะนั้นง่ายมากครับ แต่ก่อนที่เราจะไปตอนนั้นรู้สึกกลัวเหมือนกันเพราะทุกคนส่วนใหญ่ไปกับทัวร์ หมดเลย แต่ถ้าไม่ไปเองก็ไม่รู้ครับว่ามันจะเป็นอย่างไร วิธีการไปก็คือ จากโรงแรมเซลีเบสให้เดินไปตามถนนซาม ราตุลางี ประมาณ 200 เมตรก็จะถึงทางแยกที่เรียกว่าซีโร่พอยท์ครับ (เดินอย่างเดียวนะครับ นั่งรถไม่ได้เพราะจะย้อนศรวันเวย์) แล้วก็เลี้ยวซ้ายไปทางถนน สุดีร์มาน (Jalan Sudirman) แล้วก็รอรถมิโครเล็ตอยู่ตรงนั้น รอสายที่เขียนว่า "Paal 2" อ่านว่าปาล ดูอา นะครับ เป็นชื่อของท่ารถสายที่เราจะไปทางบีตุงนะครับ แล้วก็เป็นท่ารถที่เราสามารถต่อมิโครเล็ตสายที่ผ่านสนามบินจากที่นี่ได้ด้วย รอไม่นานรถสายปาล ดูอา ก็มาครับ ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีก็ถึงปาล ดูอาครับ จ่ายค่าโดยสารไปคนละ 2,000 รูเปียห์ครับ (8 บาท) พอลงรถปุ๊บก็เดินหารถบัสสายที่จะไปบีตุงครับ ก็ได้ยินเด็กรถตะโกนเรียกผู้โดยสาร " บีตุง ๆๆๆๆๆๆ" เราก็ขึ้นไปนั่งรอเลยครับ เป็นรถบัสคันสีขาว เก่ามากๆ แต่ติดแอร์นะครับ (คันที่ไม่ติดแอร์ก็มีครับ แล้วแต่คิว) เบาะนั่งคลุมด้วยผ้าสีเหมือนจีวรพระเปี๊ยบเลย หว่างที่รอ เด็กๆแถวนั้นก็เอาของขึ้นมาขาย มีน้ำดื่มใส่ขวด ถั่วต้ม อะไรทำนองเนี้ย เหมือนบ้านเราไม่มีผิด มีเด็กอยู่คนหนึ่งจะเอาหนังสือพิมพ์มาขายเราให้ได้ ตื๊ออยู่นั่นแหละ จนเราต้องบอกว่า "ตีด๊ะมาอู เตอริมา กาซิห์ ตีด๊ะ ออรัง อินโดนีเซีย ดารีไทยแลนด์" ซึ่งก็แปลได้ว่าไม่เอาครับ ขอบคุณ ไม่ใช่คนอินโดนีเซียครับ มาจากประเทศไทย เด็กนั่นก็ร้องอ้อ แล้วก็ลงไปบอกเพื่อนๆเขาว่าเรามาจากไทยแลนด์เป็นนักท่องเที่ยว พวกเด็กๆก็ขึ้นมาจะขายของเราอีก ก็เลยซื้อน้ำขวดเดียวครับ 2,500 รูเปียห์ (10 บาท) พอซื้อน้ำเสร็จ เด็กคนนั้นก็จะให้เราซื้อหนังสือพิมพ์อีก เราบอกเป็นภาษาไทยครับว่า"อ่านไม่ออก" ทีนี้เวลาเด็กนั่นพูดอะไรเราก็พูดภาษาไทยใส่มัน มันคงรำคาญเลยยอมจากเราไปแต่โดยดี ภายในรถจะสังเกตได้ว่ามีเก้าอี้เสริมด้วยครับ ซึ่งก็โชคดีที่เรามาขึ้นก่อนไม่ต้องนั่งเก้าอี้เสริม เพราะว่าคงทำใจลำบากตอนรถเบรคอ่ะครับน่ากลัว แต่เท่าที่สังเกต คนที่นั่งเก้าอี้เสริมก็มิได้สะทกสะท้านอะไรเลย ตอนเบรคก็ไม่เคลื่อนที่ด้วย อาจจะเป็นเพราะว่ารถแน่นด้วยมั้งเพราะข้างในค่อนข้างแคบด้วยที่นั่งเสริมก็ เลยไม่เคลื่อนที่ตอนรถเบรค รถบัสออกจากปาลดูอา ประมาณ 10 โมงเช้า สักครู่เด็กรถก็มาเก็บตังค์ เราบอกว่าไป Terminal Tangkoko (ต้องเรียกว่า เทอร์มินอล ตังโกโกะ นะครับเพราะภาษาอินโดมีลักษณะเหมือนภาษาไทยตรงที่คำขยายหรือชื่อสถานที่ต้อง ตามหลังคำนามนะครับ) เด็กนั่นคิดเรา คนละ 10,000 รูเปียห์ครับ ประมาณ 40 บาท รถวิ่งมาได้ประมาณ 1 ชั่วโมงเศษ ก็ดั๊น มาเสียกลางทางครับ ใกล้จะถึงเทอร์มินอลตังโกะอยู่แล้วเชียว (แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ครับว่าใกล้ถึงเทอร์มินอลตังโกโกะแล้ว เพิ่งมารู้ตอนขากลับ) ผู้โดยสารก็เริ่มทะยอยลงจากรถบัสไปขึ้นมิโครเล็ตกันตามสายที่ตัวเองจะไป เราก็คิดว่ายังไม่ถึงครับก็เลยไม่ลง กะว่ารถซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปเมื่อนั้นครับ แต่นานครับ ไม่มีทีท่าว่าจะสตาร์ทติดเลย คนลงหมดแล้ว ทีนี้ทนอยู่ไม่ได้แล้วครับ ซี้แหงแก๋ ถ้ารออยู่อย่างนั้น เลยตัดสินใจถามคนขับรถว่า (เป็นภาษาอังกฤษ) อีกไกลมั้ย เทอร์มินอลตังโกโกะ น่ะ แต่คิดเหรอว่าเขาจะเข้าใจเรา

ก็เลยใช้ไม้ตาย งัดเอาคำศัพท์ภาษาอินโดเท่าที่จำได้มาประมวลผลครับ Saya mau pergi ke Batu Putih, Di mana Girian? ผมอยากไปบาตูปูติห์ครับ แล้วกีเรียนอยู่ที่ไหน (ความหมายของผมก็คือ จะไปป่าตังโกโกะที่อยู่ที่หมู่บ้านบาตูปูติห์ แต่ต้องไปต่อรถที่กีเรียนก่อน ถึงจะไปบาตูปูติห์ได้) คนขับก็เลยร้อง อ๋อ..แล้วก็เรียกมิโครเล็ตให้เราคันหนึ่งมีผู้โดยสารอยู่แล้วด้วย บอกให้พาเราไปกีเรียน เฮ้อ..โล่งอกครับ นึกว่าจะไม่เข้าใจซะแล้ว แต่ยังครับ ยังไม่จบ ก็อีตาคนขับมิโครเล็ตคันนั้นนะสิ มันเข้าไปส่งผู้โดยสารที่เทอร์มินอลตังโกโกะก่อน เราก็คิดว่าถึงแล้ว ก็เลยลง เพราะผู้โดยสารลงเกือบหมด คนขับรถก็ถามเราประมาณว่าไปไหน เราบอกว่า กีเรียน แกเลยพูดอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่ออก แต่เรียกให้เรากลับขึ้นรถไปใหม่ (ใครจะไปรู้ล่ะ ก็นึกว่าถึงกีเรียนแล้ว เป็นท่ารถเหมือนกัน) ไม่นานแกก็พาเรามาลงที่หน้าร้านขายวัสดุก่อสร้างแล้วบอกให้เราลง เราชักเอะใจก็เลยถามอีกที Ini Girian? ที่นี่ใช่มั้ย (อันนี้พอถูไถนะครับ ไม่แน่ใจว่าถูกไวยากรณ์อินโดหรือเปล่านะ แต่ใช้เอาตัวรอดได้ในยามคับขันครับ) เขาก็พยังหน้าบอกว่าใช่ เลยจ่ายตังค์ เขาคิดค่าโดยสารคนละ 5,000 รูเปียห์ รู้แหละว่าคิดเกินราคา แต่ช่างเหอะ เรารวย ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง เพราะพูดภาษาเขาไม่ได้

ความจริงกีเรียนไม่ได้เป็นท่ารถอย่างที่เรา จินตนาการไว้ครับ มันคือปากซอยที่คนรอรถเพื่อเข้าไปหมู่บ้านบาตูปูติห์ครับ ซึ่งตาลุงมิโครเล็ตนั้นก็พาเรามาถูกที่แล้วครับ รถโดยสารที่จะไปบาตูปูติห์เป็นรถกระบะสี่ล้อเล็ก ข้างหลังที่ปิ๊กอัพมีม้านั่งเป็นแถวๆประมาณ 4 แถว ให้ผู้โดยสารนั่ง แต่เรารอตั้งนาน ไม่มีผู้โดยสารอื่นมารอเลย เขาก็ไม่ออกรถ มีวัยรุ่นสองคนเข้ามาเสนอราคาให้เราไปกับมอเตอร์ไซต์เดี๋ยวเขาจะไปส่ง เราจะไปพักโฮมสเตย์ไหน เราบอกว่า มาม่ารูส โฮมสเตย์ (Mama Roos Homestay) เขาคิดเราคนละ 20,000 รูเปียห์ เราก็เอาครับเพราะขี้เกียจรอแล้ว คนละ 80 บาทก็คุ้มครับ เพราะระยะทางจากกีเรียนไปบาตูปูติห์ก็ประมาณ 35 กิโลครับ ทางที่ไปก็ขึ้นเขาลงเขา โค้งเยอะแยะมากมาย กว่าจะถึงก็ใช้เวลาเกือบ 40 นาทีแนะ (ที่บาตูปูติห์มีโฮมสเตย์สามที่นะครับอยู่ติดๆกันเลย คือ มาม่ารูส โฮมสเตย์ แรงเจอร์ โฮมสเตย์ และ ทาร์เซียส โฮมสเตย์ครับ ท่าเก๋าสุดและออริจินอลสุดก็มาม่ารูสครับผม)

We arrived at Mama Roos Homestay already. A man name "Andre"(the man in black T-shirt in the next picture he is also a ranger and works in Mama Roos Homestay.) invited us to take a rest and served us the water and later a bowl of noodles. He told us the price of the room 250,000 Rp per night included 3 meals, afternoon trekking trip to see the tarsiers 85,000 Rp per person and morning trekking trip to see black macaques and red-knobbed hornbills also 85,000 Rp per person. To ask the room availability , you can send the e-mail to ask Andre at turacuena_manadensis@yahoo.com he will check e-mail once a week. Or you can call to "Semuel" (Our trekking guide and the younger brother of Mama Roos's owner) at +6281340407690 Andre gave us a room in the next picture. We took a shower and walked along the road from Mama Roos Homstay untill to the beach.

พอเราลงจากมอเตอร์ไซต์ อังเดร(เป็นไกด์ แล้วก็ทำงานในมาม่ารูส โฮมสเตย์ครับ) ก็มาต้อนรับเราครับ อังเดรบอกว่าเคยมีกรุ๊ปคนไทยมาดูนกที่นี่ก่อนที่เราจะมาเมื่อปีที่แล้ว จริงๆแล้วเราไม่ได้จองที่พักกับที่นี่ก่อนเลยเพราะว่าเมล์ที่ให้ในโลนลี่แพ ลนเน็ทมันไม่อัพเดทครับ ติดต่อใครไม่ได้ มาครั้งนี้ก็คือมาแบบเสี่ยงดวงมากๆครับ คิดว่าถ้ามาม่ารูสเต็มก็จะไปที่แรงเจอร์โฮมสเตย์ แต่มาม่ารูสว่างครับก็เลยพัก แต่ถ้าใครจะมา ก็เมล์มาถามห้องว่างกับอังเดรได้ครับที่ turacuena_manadensis@yahoo.com หรือโทรถามเซอมูเอ็ล ได้ครับ ที่

+6281340407690 (เซอร์มูเอ็ล เป็นไกด์เดินป่าของเราครับ แล้วก็เป็นน้องชายของเจ้าของมาม่ารูสด้วยครับ นิสัยดีมาก น่ารัก เป็นกันเองสุดๆครับ วันกลับยังเอาเสื้อรูปนกที่กรุ๊ปคนไทยเคยให้เขาไว้ใส่มาให้เราดูเลย ก็ด้วยความเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดี เป็นกันเองละมั้งครับ กรุ๊ปคนไทยเลยให้ของเขาไว้เป็นที่ระลึก เราก็มีให้เขาเหมือนกันแหละ ทิป แต่เป็นเงินมาเลเซีย ริงกิต เพราตอนนั้นยังหาแหล่งแลกเงินไทยไม่ได้ เลยต้องเซพเงินรูเปียห์กันแบบสุดๆครับ)

อังเดรบอกราคาค่าห้อง 250,000 รูเปียห์ต่อคืน ค่าทริปเดินป่าดูทาร์เซียสตอนค่ำ คนละ 85,000 รูเปียห์ ค่าทริปเดินป่าตอนเช้าดูลิงดำ กับดูนกเงือก คนละ 85,000 รูเปียห์เหมือนกันครับ ห้องที่เราได้เป็นห้องแรกด้านซ้ายมือสุดในภาพนะครับ (มาม่ารูสมีห้องประมาณ 12 ห้องครับ) อาบน้ำเสร็จก็ออกมากินอาหารเที่ยงเลยครับเขาทำม่าม่าใส่ไข่ให้กินก็อร่อยดี หรืออาจจะเป็นเพราะหิวก็ไม่รู้ ระหว่างที่กินก็มีฝรั่ง 4 คนมากับไกด์จากมานาโด สอบถามภายหลังเป็นชาวสวิตเซอร์แลนด์ครับ เที่ยวมาทั่วอินโดนีเซียแล้ว แต่เขาไปกับไกด์ตลอด พอเราบอกว่าเรามาเองกับรถโดยสารไม่ใช้ไกด์เขาก็ฮือฮากันใหญ่มากล้ามาได้ไง ผมบอกว่าไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย ถ้าเรารู้แล้วว่ามายังไงก็ง่ายมากจริงๆ แล้วก็เดินออกไปนอกโฮมสเตย์สำรวจหมู่บ้านครับ แล้วก็เดินเรื่อยๆประมาณ 500 เมตรก็ถึงชายหาดครับ ไม่ไกลจากโฮมสเตย์เท่าไหร่

During we had lunch there were 2 couples (asked later from Switzerland) they came with the our guide from Manado. We said we came by the public transportation, they said very surprise how we can come. But we said it was very easy if you know how to come. In the next picture it was our room and our beds. In the evening we had to use the mosquito net as well because many mosquitoes in the night time.

กลางคืนต้องนอนกางมุ้งนะครับ ไม่งั้นโดนยุงกัด แต่ในห้องวันนั้นไม่ค่อยมียุงครับ

The other tourists came to stay at Mama Roos Homestay with us.

ฝรั่งชาวสวิตเซอร์แลนด์ที่มาพักด้วยในวันนั้น แต่เขามากับไกด์จากมานาโด

After lunch we walked around the homestay and walked along the road, the pick-up car fulled of the passengers just passed after we arrived the homestay about 2 hours.

เดินสำรวจหมู่บ้าน ทางลงหาด เห็นรถโดยสารเพิ่งวิ่งผ่านไป เป็นรถที่มาจากกีเรียนนั่นแหละครับที่เราไม่รอมันน่ะ มันเพิ่งมาถึงหลังเราเกือบสองชั่วโมง

The next door Home Stay name Tangkoko Ranger โฮมสเตย์ที่อยู่ใกล้กับมาม่ารูสครับ ชื่อ Tangkok Ranger Homestay ครับผม

The local people in Batu Putih Village. ชาวบ้านแถวนั้นครับ แอบถ่าย หุๆๆๆ

The saw the beach at Batu Putih village, very black, becuase it is the sand from volcano area. It was very hot to walk on the sand during the day tome without the shoes.

สำรวจชายหาดครับ สีดำมากเพราะเป็นดินภูเขาไฟครับ กลางวันทรายจะร้อนมากเพราะเป็นสีดำ ดูดซับความร้อนครับ เดินเท้าเปล่าไม่ได้แน่นอน

This is me, the writer of this blog, on the black sandy beach.

ขอหล่อซักรูปนะครับ รูปที่แล้วอังเดรหล่อกว่า รูปนี้ผมหล่อกว่าแน่นอนครับ ใครเถียงเมนท์ได้นะครับ

A dog on the beach. มีน้องหมา มาเล่นกันที่ชายหาดด้วย ตั้งท่าให้ถ่ายรูปเชียวนะ

The trekking trip to see tarsiers started at 4:30 pm. from the homestay. Our trekking guide that day was Semuel.

ถ่ายกับเซอมูเอลครับ ไกด์เดินป่าของเรา กำลังเริ่มต้นเดินป่าตอนบ่ายสี่โมงครึ่งนะครับ

The trekking way in Tangkoko forest is look like this at beginning but later we had to enter to the area that on the the trees and it is impossible to go there without the tour guide. However, the ranger will not allow the tourists to enter the forrest without the tour guide.

ทางเดินมนป่าตังโกโกะเป็นแบบนี้ครับ แต่ถ้าลึกๆเข้าไปไม่ได้เป็นแบบนี้นะ มีแต่ต้นไม้ถ้าไม่มีไกด์รับรองว่าหลงชัวร์ แต่ปกติทางอุทยานก็ไม่อนุญาตนักท่องเที่ยวที่เข้ามาโดยไม่มีไกด์อยู่แล้วครับ

The other tourists from our homestay but they went with another tour guide.

พวกฝรั่งก็แยกไปอีกกรุ๊ปหนึ่งครับ เราไปดูทาร์เซียสกันนะครับ คืนนี้ (ปกติการจ้างไกด์ที่เขาเขาจะไม่ให้เป็นกรุ๊ปใหญ่ครับ เพราะจะทำให้เสียงดัง สัตว์จะไม่ออกมา ก็เลยต้องแบ่งกันไปกรุ๊ปละสองคนครับ) ซึ่งผมคิดว่าเป็นการบังคับให้เขาได้ประโยชน์ด้วยเพราะจะได้ใช้ไกด์หลายคนลายคน

Next topic : Evening Trekking Trip in Tangkoko Forest

บทความถัดไป : ทริปเดินป่าตอนค่ำที่ป่าตังโกโกะ

Previous topic : Visited Big Jesus Monument and Bukit Kasih

บทความก่อนหน้า : ชมอนุสาวรีย์พระเยซู และบูกิตกาซิห์

Evening Trekking Trip in Tangkoko Forest ทริปเดินป่าตอนค่ำที่ป่าตังโกโกะ

2012-01-12T08:38:00.001-08:00

Afternoon trekking trip stared at 4:30 p.m. from Mama Roos Homestay. We went out with Semuel, our trekking guide. We walked through the jungle along the road and we arrived at the ranger office at the entrance of the forest. Semuel told us to pay for the tour at the office and registered. We paid 85,000 Rp per person for this trekking trip. After the entrance, we had to walk along the sandy road into the

deeper jungle. The sun light was slowly going dark. Semuel led us to many trees to find something like horn bills but it was a pity that our camera could not zoom too much because the horn bills were always in the trees very high. The evaing time was coming now and we stopped in a tree that Semuel siad that the tarsiers always go out to

find some insect to eat in the night time. We waited about 10 minutes then we saw many tarsiers were coming out from the holes in the tree. They live together like the family, long tail, big eyes, but very small size. After we got enough picture we went back to the home stay to have dinner.

We had steamed rice, fried fish, fried potatoes and something looked like curry but not spicy. It was our delicious meal after long day trekking. To visit Tangkoko Forest you should wear the thick long pants and insert the pant's legs into the thick socks and wear the strong shoes. Don't forget to prepare the insect repellent and rub with you skin before going to the forest. If you can bring the torch with you it will be more comfortable when you want to seek for the tarsiers in the dark.

ทริปเดินป่าตังโกโกะรอบบ่ายเริ่มตอน 16:30 น. เราออกเดินทางจากมาม่ารูสโฮมสเตย์ เข้าไปในป่า เดินไปตามถนนเรื่อยๆแล้วก็เลี้ยวเข้าป่าไปพอประมาณก็จะเจอที่ทำการอุทยานซึ่งมีเจ้าหน้าที่ดูแลทางเข้าป่าอยู่ เซอมูเอลบอกให้เราเข้าไปลงชื่อและจ่ายตังค์ค่าทัวร์ที่นั่นครับ คนละ 85,000 รูเปียห์ (340 บาท) แล้วก็เริ่มเดินเข้าไปในป่าเรื่อยๆ เซอมูเอลชี้โน่นชี้นั่นให้ดู มีนกเงือกด้วยแต่ว่าถ่ายมาไม่ได้ มันอยู่สูงมากๆ ต้นไม้ที่ในป่าแต่ละต้นใหญ่มากๆครับสูงด้วย เซอมูเอลทำเสียงเลียนแบบนกต่างๆก็ได้ยินเสียงตอบรับครับแต่มองหาตัวมันไม่เจอเลย ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาแล้วครับ และแล้วเราก็มาหยุดที่ต้นไม้ใหญ่ที่เซอมูเอลบอกว่าจะมีทาร์เซียสออกมาจากโพรง ไปหาแมลงกินเป็นอาหารครับ เรารอประมาณ 10 นาที เซอมูเอลก็ส่องไฟฉายหาไปเรื่อยๆครับ และแล้วมันก็ออกมาครับ ออกมาเกือบ 5 ตัวแน่ะ แล้วมันก็รีบกระโดดๆไปเลยเร็วมาก

แต่มีอยู่ตัวหนึ่งที่มันอยากถ่ายรูปครับ มันไม่กลัวแฟลชด้วยอ่ะครับ ผมก็เลยถ่ายเอาๆ ก็ได้มาหลายภาพเหมือนกัน แต่เจ็บใจตัวเองที่ไม่ได้เอาที่ชาร์จถ่านกล้องอีกตัวที่ซูมได้เยอะ (ผมฝากเอาไว้กับกระเป๋าที่โรงแรมเซลีเบส) ซึ่งผมชล่าใจว่าแบตเตอรี่มันไม่หมดเพราะมีแบตสำรองอยู่อีกชุด พอจะเปลี่ยนปุ๊บ แบตตัวที่เราคิดว่าเป็นแบตสำรองเกิดอาการแบตเสื่อมทันทีครับ เลยอดได้รูปซูมใกล้ เสียดายมากๆครับ หลังจากได้รูปจนหนำใจแล้วก็ชวนเซอมูเอลกลับที่พักครับเพราะว่าหิวมากๆๆๆๆๆ มื้อค่ำวันนั้นเราได้กินข้าว กับปลาทอด มีมันฝรั่งปั้นเป็นก้อนแล้วทอด แล้วก็ต้มฟักกับกะทิครับผม อร่อยมากๆๆๆ

ใครจะมาเดินป่าตังโกโกะ ต้องเตรียมยากันยุงมาด้วยนะครับ แล้วก็ต้องใส่กางเกงหนาๆ ใส่กางเกงยีนส์ได้ยิ่งดีเลย แล้วก็เอาขากางเกงยัดลงไปในถุงเท้านะครับ เตรียมเอาไฟฉายไปด้วยก็ดีนะครับ กล้องถ่ายรูปตัวไหนซูมได้เยอะๆเอาไปเลยครับ แบตเตอรี่เตรียมให้พร้อม อย่าชล่าใจเหมือนพวกเรา ไม่มีถ่านขายเลยนะครับที่บาตูปูติห์ ถ้าเอาไฟฉายไปเองได้ก็ยิ่งสะดวกใหญ่ครับ เพราะไกด์มีแค่อันเดียว มีให้เราอีกอัน แสงไม่พอ ที่จริงก็พอ แต่จะได้มาช่วยกันส่องหาเจ้าทาร์เซียสกันนี่แหละครับ

Next topic : Morning Trekking Trip in Tangkoko Forest

บทความถัดไป : ทริปเดินป่าตอนเช้าที่ป่าตังโกโกะ

Previous topic : Tangkoko-Batuangas Dua Saudara Nature Reserve

บทความก่อนหน้า : เที่ยวป่าตังโกโกะ

Morning Trekking Trip in Tangkoko Forest ทริปเดินป่าตอนเช้าที่ป่าตังโกโกะ

2012-01-12T08:36:00.000-08:00

The morning trip normally should start at 5:30 a.m. but it rained very heavy all night long so the trip was started late to be at 6:30 a.m. Semual already waited for us to make the trip. We walked out from the homestay to the forest again and paid the same price as the evening trip 85,000 Rp per person. The first picture is the wild pig but not really clear.

ทริปเดินป่าตอนเช้าปกติจะเริ่มตอนตีห้าครึ่ง แต่เมื่อตอนกลางคืนฝนตกลงมาตลอดทั้งคืนเลย ตอนแรกนึกว่าทริปจะต้องยกเลิกไปแล้วแต่พอเดินออกไปนอกห้อง เซอมูเอ็ลรอเราอยู่แล้วครับฝนซาเม็ดลงแล้วก็เริ่มทริปออกจากโฮมสเตย์ตอนหกโมงครึ่ง เดินเข้าไปในป่า จ่ายค่าทริปที่ทางเข้าคนละ 85,000 รูเปียห์ เหมือนทริปเมื่อตอนค่ำแล้วก็เดินเข้าไปในป่าเช่นเคยครับ ภาพแรกก็เป็นหมูป่าครับแต่ว่ามองไม่ชัดครับ

The next picture is the pavilion inside the forest. Along the way inside the forest we will see the pavilion look like this until end of the road way before the deeper forest. But we did not stop in any pavilion.

ภาพที่สองเป็นภาพศาลาที่พักริมทางครับ ทริปเมื่อวานไม่ได้ถ่ายเอาไว้ ในป่าตังโกโกะจะเจอศาลาแบบนี้เป็นระยะๆครับจนกว่าจะสุดทางเดินก่อนถึงทางเข้าไปในป่าลึกครับ แต่ไม่ได้แวะพักนะครับเพราะเราจะเดินกันแบบนอนสต็อปครับ

Semuel walked very fast we had to run sometimes. We walked along this way about 20 minutes before entered to the deeper jungle.

เซอมูเอ็ลเดินเร็วมากๆครับ บางทีเราก็ต้องวิ่งตาม เพื่อนผม (บังเละ) กลัวตะขาบครับก็เลยโดนเซอมูเอ็ลหลอกตะขาบไปหลายที แต่จริงๆแล้วเราไม่เจอตะขาบหรืออะไรที่เป็นอันตรายเลยครับตลอดทั้งทริป จากถนนที่เราเดินเข้าไปประมาณ 20 นาที เซอมูเอ็ลก็พาเราเดินเข้าไปในป่าลึกครับทีนี้ไม่มีถนนแล้วมีแต่ทางที่มีร่องรอยคนเดิน

The first thing we met were the black macaques monkeys. They were running in the group from the deeper jungle to the way to the beach to find some fruit in the trees. When they passed to the way where we were standing we were frightened because so many many of them passing to us. Semuel said just stand still don't be worry. OK. we were safe.

เข้าไปในป่าได้พักหนึ่งเราก็ได้ยินเสียงครับ เสียงสัตว์เคลื่อนที่มาทางเรา มันคือลิงครับ ลิงตัวดำ เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของสุลาเวสีเหนือครับ พวกมันวิ่งมาทางเราเร็วมากๆ เราก็ตกใจกลัวว่ามันจะมารุมทำรายเพราะว่ามันเยอะจริงๆ

เซอมูเอ็ลบอกให้เราหยุดยืนอยู่นิ่งๆครับ มันก็วิ่งผ่านเราไปเป็นฝูงเลย พวกมันวิ่งจากทางในป่าลึกไปยังชายหาดครับ ที่มีต้นไม้ที่มีผลไม้อยู่ เซอมูเอ็ลบอกว่าบางทีมันก็ลงไปว่ายน้ำเล่นในทะเลด้วยนะครับถ้ามันร้อน แต่ราไม่เห็นมีตัวไหนลงไปว่ายน้ำเลย สงสัยเป็นเวลาเช้าแดดยังไม่ร้อนครับ มีแต่เจ้าตัวนี้ที่เราถ่ายมาได้ มันขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ โพสท่าให้เราถ่ายรูป

This monkey is posting for us to take this picture

The beach inside the forest is not black like the beach inside Batuputih Village. At the beach we found some big flowers dropped on the sandy beach and the thing that I showed in this picture is it's fruit. I don't know what is it.

ชายหาดในป่าตังโกโกะไม่ได้ดำเหมือนที่หมู่บ้านบาตูปูติห์นะครับ เป็นหาดทรายขาวมีดอกไม้ใหญ่ๆหล่นตามพื้นดินเต็มเลย ไอ้ที่ผมจับอยู่ในรูป เซอมูเอ็ลบอกว่าเป็นผลไม้ของมัน ไม่รู้ชื่ออะไรจำไม่ได้แล้วครับ

There are many big and tall trees in Tangkoko Forest. We saw some hornbills in this kind of tree but did not take any picture becuase the camera that we had at that time was not the one that can zoom too much. When we stopped to see the birds, many black ants bit me. Because last night it rained quite heavey so they came from the sand a lot. And I wore only a slim socks and got bites a lot and it made me itchy about 2 months long. (So, always wear the thick socks and insert your pants's legs inside the socks.)

ในป่าตังโกโกะเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นสูงๆและก็ใหญ่มากๆอย่างที่เห็นครับ อันนี้โคนต้นนะครับ ถ้าแหงนหน้าขึ้นไปดูคอเคล็ดครับเพราะว่าสูงมากๆ เราส่องดูนกเงือกกันครับที่ต้นไม้แบบนี้ เซอมูเอ็ลเอากล้องส่องนกมาให้ แต่เราไม่ได้ถ่ายรูปมาเลยครับเสียดายมากเพราะกล้องนะซีฮือๆๆ มันซูมได้ไม่เยอะ เซ็งจริงๆเลยครับ

เราหยุดดูนกกันแต่ละที มดมันเข้ามากัดเท้าผมเต็มเลยอ่ะ คันมากๆเลย เพราะตอนกลางคืนฝนตก มดก็เลยเยอะตอนเช้า ผมชล่าใจ (อีกแล้ว) ว่ามันคงไม่มีอะไรอันตรายเพราะว่าทริปเดินป่าเมื่อตอนกลางคืนไม่เห็นมีอะไรมารบกวนเลย ก็เลยใส่ถุงเท้าอันบางไป เชื่อมั้ยครับว่าพิษของเจ้ามดดำตัวเล็กๆแค่นี้ผมกลับมาเมืองไทยเกือบเดือนก็ยังไม่หายคันครับ ยิ่งตอนเหงื่ออกเพราะเราใส่ถุงเท้าทำงานด้วยแล้วคันมากๆครับ ต้องหยิกตุ่มใสๆที่ร่างกายเราขับพิษออกมาแล้วบีบน้ำเหลือกออกแล้วทายา ถึงจะหายครับ ที่จริงตอนโดนกัดก็คันนิดๆนะครับ แต่ในระยะยาว คันมากๆๆๆ

This are 3 trees hold together and made a big hole inside. We can climb up there.

อันนี้เป็นโพรงในต้นไม้นะครับ เป็นต้นไม้สามต้นประกอบกันแล้วก็พันกันมั่วไปหมด ก่อให้เกิดเป็นโพรงใหญ่ข้างใน สามารถปีนขึ้นไปได้ครับ
เซอมูเอ็ลบอกว่าถ้าขึ้นไปบางทีก็เจอนกเงือกด้วย แต่ผมว่ามันคงไม่อยู่หรอกตอนคนขึ้นไปน่ะ แล้วก็จะมีนักวิจัยขึ้นไปสังเกตการณ์พฤติกรรมของนกเงือกด้วยข้างบนนี้ แต่ดูนกเงือกที่ต้นไม้ต้นอื่นนะ ในโพรงนี้เขาใช้เป็นที่แอบนก

We climbed up there but not untill the top because it too high.
เซอมูเอ็ลบอกให้เราขึ้นไปดู แต่ไม่ถึงยอดครับ กลัวลื่นตกลงมาเพราะว่ามันเปียกฝนด้วย มือเลอะหมดเลย เซอมูเอ็ลบอกว่าข้างบนเราสามารถขึ้นไปนั่งได้เลยครับ ถ้าไม่เปียกก็คงขึ้นไปแล้วแหละครับ แต่นี่มันอี๊..เลอะมือไปหมดเลยครับ ไม่เอา ไม่ปีนดีกว่า

At the front of the hole with Semuel. อันนี้ถ่ายกับเซอมูเอ็ลนะครับที่ปากทางเข้าโพรงรูปก่อนนี้

Then continued by bird watching again. แล้วก็หาดูนกอีกรอบครับ

We met another tourists in this trip when they were watching the hornbills too.

ไปเจอกับนักท่องเที่ยวฝรั่งอีกคูหนึ่ง คู้นี้มาจากอเมริกาครับ มาถึงโฮมสเตย์ดึกแล้ว เขาก็ออกมาทริปเดียวกับเราแต่ไกด์คนละคนกัน เราก็เลยดูนกเงือกด้วยกันครับ

After finished the trip we walked back to the homestay to have breakfast (They gave us just the jam and bread and 2 bananas) and checked-out later.

During the way back from Tangkoko to the homestay , we saw local people were washing the clothes in the canal.

เสร็จทริปแล้วก็เดินทางกลับที่พักครับ เจอชาวบ้านนั่งซักผ้าอยู่ริมคลองด้วย

ถึงที่พักก็กินอาหารเช้ามีแยมกับขนมปัง แล้วก็กล้วยคนละสองลูก (ไม่อิ่มครับเขาให้เรากินแค่นี้จริงๆ) แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเราจะเช็คเอาท์แล้ว เดี๋ยวไปหากินเอาดาบหน้าละกัน

Next topic : Goodbye Tangkoko & Hello Bitung

บทความถัดไป : จากตังโกโกะถึงบีตุง

Previous topic :Evening Trekking Trip in Tangkoko Forest

บทความก่อนหน้า : ทริปเดินป่าตอนค่ำที่ป่าตังโกโกะ

Goodbye Tangkoko & Hello Bitung จากตังโกโกะถึงบีตุง

2012-01-12T08:35:00.001-08:00

After breakfast we checked-out and paid for the room 250,000 Rp. Andre told us to wait in the homestay until the public pick-up car passed the homestay. Semuel came out to send us before we left. He wore the T-shirt that a Thai tourist group gave him to show us. So he looked handsome heheh... About 11:30 a.m. the pick-up came and we went up on it.

ตอนเช้าทานอาหารเสร็จก็เช็คเอ๊าท์ แล้วก็จ่ายค่าที่พัก 250,000 รูเปียห์ครับผม (1,000 บาท) อังเดรบอกให้เรารอที่มาม่ารูสโฮมสเตย์จนกว่ารถโดยสารพิคอัพจะมา เซอมูเอ็ลก็ออกมาส่งด้วย เอาเสื้อรูปนกภาษาไทยที่กรุ๊ปคนไทยให้ไว้เมื่อก่อนใส่มาอวดเราด้วย หล่อเชียวคุณพี่...เราให้ทิปแกไปเป็นเงินริงกิตที่เหลืออยู่ ไม่กล้าให้รูเปียห์เพราะเหลือน้อยเต็มทน ยังไม่รู้ว่าจะแลกเงินไทยได้ที่ไหน (ติดตามตอนต่อไปนะครับว่าแลกที่ไหน) ประมาณ 11:30 น.รถโดยสารก็มาครับ อังเดรเรียกรถให้หยุดแล้วเราก็ขึ้นรถครับ ค่อนข้างแน่นแล้ว เข้าไปเบียดกับคนอื่นอีก คุณป้าฝรั่งที่ใส่เสื้อสีส้มแกพักที่โฮมสเตย์แรงเจอร์เมื่อคืน แกมาจากเนเธอร์แลนด์แต่สอนภาษาอยู่ที่กัวลาลัมเปอร์ คุยอินโดกับชาวบ้านสบายใจเฉิบเลย จนเรารู้สึกอิจฉาที่แกพูดได้ เรานี่ไม่กระดิกเลย

The pick-up car took us and the other passengers from Batuputih Village to Girian. It took about 30 minutes then we arrived at Girian.

รถพิคอัพโดยสารพาเราจากบาตูปูติห์ไปกีเรียน ใช้เวลาประมาณ 30 นาทีก็มาถึงกีเรียนครับ ภาพถ่ายข้างบนนี้ผมแอบถ่ายคนที่นั่งมาด้วยกันนะครับ

At Girian we got off from the car and waited for the mikrolet that went to Bitung. (Semuel told us to ask the driver the one that go to "Ruko" , the place where the pier of the boat to Lembeh Island.)

ที่กีเรียนเราก็ลงจากรถมาหามิโครเล็ทคันที่จะไปบีตุง เซอมูเอ็ลบอกให้เราถามคนขับว่าไป รูโกะ หรือเปล่า รูโกะ คือท่าเรือที่บีตุงครับซึ่งสามารถนั่งเรือข้ามฟากไปเกาะเลมเบห์ได้

Mikrolet took us about 20 minutes to Bitung. It was still quite long way from Girian to Bitung. We thought that it was about 10-15 kilometers long from Girian. Then the mikrolet dropped us at Ruko. We paid 4,000 Rp per person.

รถมิโครเล็ทใช้เวลาประมาณ 20 นาทีจากกีเรียนเข้าบีตุง ซึ่งระยะทางคร่าวๆก็ประมาณ 10 - 15 กิโลเห็นจะได้ครับ หลังจากนั้นมิโครเล็ทก็มาถึงรูโกะครับ คนขับบอกว่าถึงแล้ว จ่ายค่าโดยสารไปคนละ 4,000 รูเปียห์ครับ (16 บาท)

This is the pier at Ruko, Lembeh Strait ตรงนี้เป็นท่าเรือที่รูโกะครับ ช่องแคบเลมเบห์ มองเห็นเกาะเลมเบห์อยู่ฝั่งตรงข้ามครับ

Lembeh Island in the opposite side we can see a monument in Lembeh Island but we did not cross to Lembeh Island because we had to go back to Manado that afternoon.

เกาะเลมเบห์อยู่ฝั่งตรงข้ามครับ อยากข้ามเหมือนกัน แต่กลัวกลับไม่ทัน คุยกับเรือไม่รู้เรื่องว่าเรือกลับจากเลมเบห์มีกี่โมงบ้างเลยตัดสินใจกลับมานาโดเลย

On the other side we can see many ships and cargo boats and many workmen were carrying some goods from the boats to the pier.

มองทางด้านซ้ายมือเราจากท่าเรือก็จะเห็นเรือโดยสารลำใหญ่จอดอยู่ และเรือขนส่งสินค้า คนงานขนของขึ้นลงจากท่าเรือ

we took another mikrolet from Ruko, Bitung to Tangkoko Terminal. Along the road in Bitung we can see many light poles decorated like colorful coconut trees.

จากรูโกะ เรานั่งรถมิโครเล็ทอีกคันไปเทอร์มินอลตังโกโกะเลยครับ (ไม่ต้องต่อที่กีเรียนแล้วเพราะจากบีตุงก็มีรถไปตังโกโกะเทอร์มินอล) ระหว่างทางบนท้องถนนที่เมืองบีตุงเราจะเห็นเสาไฟฟ้าและหลอดไฟประดับตกแต่งเป็นต้นมะพร้าวหลากสีแบบนี้ตลอดทางครับ

Now we arrived Tangkoko Terminal and paid 3,000 Rp per person. The white bus in this picture is the one that go to Manado.

มาถึงท่ารถตังโกโกะแล้วครับ จ่ายค่ารถคนละ 3,000 รูเปียห์ครับ รถบัสคันขาวนั้นเป็นรถที่จะไปมานาโดครับ

This is the air-conditioned bus from Tangkoko to Manad. We entered in this bus but no more passengers came so we went out again to have lunch in the canteen there and just noticed later that the people did not get in the air-conditioned bus but they always took the normal bus. So we also took the normal one that without the air-condition, 7,400 Rp per person.

The bus took us to Paal 2 again in Manado (40 minutes) From Paal 2 in Manado we took another mikrolet to Pasar 45 nearby zero point (4,000 Rp per person) and then walked to Celebes Hotel to check-in agian.

คันนี้เป็นรถแอร์ครับ เราก็ขึ้นไปรออยู่ตั้งนานไม่มีผู้โดยสารคนอื่นเลยครับ เราหิวก็เลยออกไปหาข้าวกินกันที่โรงอาหารในท่ารถ แล้วก็กลับออกมาเพ่งสังเกตเห็นว่าคนจะไม่ขึ้นรถแอร์กันเลยครับ ขึ้นแต่รถธรรมดาที่จอดอยู่ด้านหลังรถแอร์ พวกเราก็เลยตั้งนั่งรถธรรมดากลับมานาโดครับเพราะขี้เกียจรอรถแอร์ (ค่ารถธรรมดาไปมานาโดคนละ 7,4oo รูเปียห์ครับ) ประมาณ 40 นาทีก็มาถึงปาลดูอาเทอร์มินอล ที่มานาโดครับ จากปาลดูอาต้องต่อมิโครเล็ทไปที่ปาซาร์อิมปั๊ดลิม่า แถวๆซีโร่พอยท์ (ค่ารถคนละ 4,000 รูเปียห์ครับ) แล้วก็ลงตรงนั้นเดินไปโรงแรมเซลีเบสเพื่อเช็คอินอีกรอบครับ

Next topic : Money exchange in Manado & Lion Air Ticket Booking for Makassar
บทความถัดไป : แลกเงินที่มานาโด และซื้อตั๋วไลออนแอร์ไปมากัสซาร์
Previuos topic : Morning Trekking Trip in Tangkoko Forest
บทความก่อนหน้า : ทริปเดินป่าตอนเช้าที่ป่าตังโกโกะ

Money exchange in Manado & Lion Air Ticket Booking for Makassar แลกเงินที่มานาโด และซื้อตั๋วไลออนแอร์ไปมากัสซาร์

2012-01-12T08:34:00.001-08:00

On 21st May 2009 we walked from Celebes Hotel to Marina Plaza on Pierre Tendean Road to find Lion Air Office as we wanted to book the flight ticket from Manado to Makassar (South Sulawesi) It was not too long walk, but we went there quite early so they did not open yet. We waited until they opened and we checked the price with them. We agree to travel on Monday 25th May 2009 because it was the cheapest price 539,000 Rp per person (2,156 Thai Baht)

วันพฤหัสบดีที่ 21 พฤษภาคม 2552 เราเดินจากโรงแรมเซลีเบสไปมารีน่าพลาซ่าซึ่งเป็นที่ตั้งของออฟฟิซไลออนแอร์ในมานาโด ไม่ไกลจากโรงแรมเซลีเบสมากครับก็เลยเดินได้ แต่ตอนเช้าออฟฟิซเขายังไม่เปิด รู้สึกว่าวันนั้นเป็นวันอะไรก็ไม่รู้ของศาสนาคริสต์ด้วยอ่ะครับ เขาเลยเปิดช้า ปกติจะเปิดเร็วประมาณ 9 โมงก็เปิดแล้ว แต่วันนั้นเปิดประมาณ 10 โมง เราก็นั่งรอข้างหน้าจนกว่าเขาจะเปิดออฟฟิซ แล้วก็เข้าไปสอบถามราคากับพนักงานข้างใน เราตกลงซื้อตั๋วเดินทางในวันจันทร์ ที่ 25 พฤษภาคม เพราะราคาถูกที่สุดคือ 539,000 รูเปียห์ (ประมาณ 2,156 บาทครับ) วันและเวลาอื่นแพงกว่านี้เยอะครับ

After we paid for the tickets, we left really litle of Rupiah, so we needed to find the money exchange and unfortulately that the most of money we had at that time was Thai Baht and the banks in Manado did not accept to change. Luckily, we met the owner of the motorbike taxi that we rented the motorbike from him passed and he suggested us to change at the money exchange office at Haji La Tunrung Star Group but he did not sure that they accept Thai currency or not. We walked along Pierre Tendean Road again to this office. Mr owner of motorbike siad not far from Marina Plaza but it was very long walk for us we had to pass Megamall(supermarket) and continued on that way until we passed the Mosque name "Firdaus" on the left side of the road and the office of Haji La Tunrung is located on the right side, same side of Megamall and Marina Palza. We were happy after we knew that they accepted Thai money and the rate was 250 Rp per 1 Thai Baht (Better rate than we changed in Thailand and Kualalumpur Airport.) Telephone number of this office is (0431) 8881116

จ่ายตังค์ค่าตั๋วเครื่องบินไปมากัสซาร์แล้วก็เดือดร้อนครับ เงินรูเปียห์เหลือน้อยเต็มทน ต้องไปหาที่แลกให้ได้ ตอนนั้นคิดว่าถ้าแลกไม่ได้ก็คงต้องลองกด เอทีเอ็ม เอา แต่อาจจะต้องยอมโดนชาร์ตแพงเพราะกดเงินระหว่างประเทศ โชคดีที่เจอตาลุงเจ้าของรถมอเตอร์ไซต์ที่เราเช่าของแกเมื่อวันก่อน แกมาส่งผู้โดยสารมาซื้อตั๋วเหมือนกัน แกจะให้เราเช่ารถแกอีก เราบอกว่าเรายังไม่เช่าก่อนวันนี้ ต้องหาที่แลกตังค์ก่อน แกเลยแนะนำออฟฟิซชื่อ ฮาจี ลา ตุนรุง สตาร์กรุ๊ป (Haji La Tunrung Star Group) แต่แกก็ไม่แน่ใจว่าเขารับแลกเงินไทยหรือเปล่า เราก็เสี่ยงดวงลองไปดู ระหว่างทางก็ลองกดเงินที่ตู้ เอทีเอ็มครับ แบงค์แรกชื่อ BNI มันไม่ยอมให้กดครับไม่รู้ทำไม ก็เลยลองอีกแบงค์ชื่อ BII ปรากฎว่ากดได้ครับแล้วก็ไม่ได้โดนชาร์ตด้วย หรือชาร์ตก็ไม่รู้แต่ผมกดออกมาหมดบัญชี ตอนหลังก็ไม่เห็นว่าจะโดนชาร์ตย้อนหลังด้วย บัตรเอทีเอ็มผมเป็นของธนาคารทหารไทยครับรุ่น BUDDY CARD (ที่เมืองมากัสซาร์ผมก็ลองกดกับเอทีเอ็มธนาคารกรุงเทพฯก็ไม่โม่โดนชาร์จเหมือนกันครับ แต่กดกับตู้ธนาคาร BII เท่านั้นนะ)

เราเดินมาเรื่อยๆ (ไกลมาก) ผ่านห้างใหญ่ที่ชื่อ Megamall จนถึงมัสยิดที่อยู่ด้านซ้ายมือชื่อมัสยิด Firdaus แล้วให้มองด้านตรงข้ามก็เห็นตึกแถวของออฟฟิซนี้ ตอนแรกออฟฟิซก็ไม่เปิดเช่นเดิมครับ แต่เราถ่ายรูปเอาไว้ก่อน เผื่อเขาไม่เปิดจะได้มาถามอีกทีวันหลังเพราะยังไงเราก็มีเงินรูเปียห์จากที่กดเอทีเอ็มก่อนหน้านี้แล้ว ถ่ายรูปไปถ่ายรูปมา คนในร้านก็เปิดประตูออกมา เราเลยเข้าไปสอบถาม ดีใจสุดๆครับ เขารับแลกเงินไทยด้วยเรทดีมากๆ ดีกว่าที่ประเทศไทยอีก (แต่ถ้าจะมาที่นี่ควรแลกมาก่อนจากประเทศไทยก่อนบางส่วนนะครับ เพราะต้องใช้โน่นนี่ก่อน เช่นค่าแท็กซี่ หรือซื้อของกินบนเครื่งบินแอร์เอเชีย) เราเลยแลกมาอีกหมื่นบาทไทย รวยเละครับ ได้มาสองล้านห้าแสนรูเปียห์เลยครับ (มีเงินล้านกับเขาด้วยแฮะ)

The picture above was showing the rate on that day. Even dollar or euro are always better rate than the banks. After we got the mone, we were lazy to walk back to the hotel, so we took the mikrolet.

ป้ายโชว์อัตราแลกเปลี่ยนในร้านครับ เรทดีกว่าธนาคารในทุกๆสกุลเงินเลยครับ ได้ตังค์แล้วกลับโรงแรมครับ แต่ใครจะเดินกลับล่ะ ไกลขนาดนี้ เดินมาได้ไงเนี่ยตอนขามา ก็เลยโบกรถมิโครเล็ทกลับไปที่มารีน่าพลาซ่าแล้วเดินกลับโรงแรมเซลีเบสครับ

This is the picture of BNI Bank in Manado town that we had changed dollars and euros on the day before. But the bank like this don't accept Thai currency. They accept only US Dollar and Euro.

อันนี้เป็นแบงค์ชื่อBNI ครับอยู่ใจกลางมานาโด ไม่ไกลจากโรงแรมเซลีเบสเท่าไหร่ เรามาแลกตังค์ดอลลาร์กับยูโรเมื่อวันก่อน ซึ่งเขาไม่รับแลกเงินไทย และเรทก็ต่ำกว่าร้านฮาจีลาตุนรุงที่เราไปแลกภายหลังครับ

Plaza in another corner nearby BNI Bank in Manado Town.

อันนี้เป็นจัตุรัสใจกลางมานาโดครับใกล้ๆกับธนาคาร BNI รูปข้างบนนี้

Next topic : Visited Kali Waterfall
บทความถัดไป : เที่ยวน้ำตกคาลี
Previous topic : Goodbye Tangkoko & Hello Bitung
บทความก่อนหน้า : จากตังโกโกะถึงบีตุง

Visited Kali Waterfall เที่ยวน้ำตกคาลี

2012-01-12T08:33:00.001-08:00

After we had changed the money we walked back to the hotel Celebes again. We sought for the old man, the owner of the motorbike that we had met him in the morning. We wanted to rent his motorbike again but he was not there so we rented from another young man in the price 80, 000 Rp (less price because we wanted to rent for less hours than the days before.) We went along the Sam Ratulangi Road to the way to Tomohon again to find Kali Waterfall or Air Terjun Kali. During the way to Tomohon we stopped at the restaurant beside the road where we can see the view of Manado bay, Bunaken Island and Manado Tua Island.

หลังจากแลกตังค์ได้แล้วเราก็เดินกลับโรงแรมเซลีเบส เดินหาตาลุงเจ้าของรถที่เช่าอยู่ประจำที่เจอแกตอนเช้า กะว่าจะเช่ารถแกต่อ แต่แกไม่อยู่ก็เลย ต้องเช่าของเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งในราคา 80,000 รูเปียห์ (เช่าได้ถูกกว่าเพราะว่าปาเข้าไปเกือบเที่ยงวันแล้วเพิ่งได้เที่ยว ไม่กี่ชั่วโมงก็เลยขอต่อราคานี้ เด็กวินนั่นก็ยอม เราก็ขี่กันออกมาตามถนน ซำ ราตุลางี ออกไปทางเมืองโตโมฮอนครับ ระหว่างทางเราก็จะเจอกับร้านอาหารข้างทางที่เราผ่านหลายครั้งแล้วแต่ไม่เคยแวะซะทีเพราะว่าฝนตกทุกครั้งครับ มาวันนี้อากาศด็ก็เลยแวะถ่ายรูป

After taking some pictures, we decided to have lunch there in this restaurant. We ordered some food as the picture below. We paid 95,000 Rp (included Pepsi for our drinks already.)

ถ่ายรูปสร็จก็หิวครับ เลยตัดสินใจลองกิน อาหารในร้านนี้ครับ ไม่มีลูกค้าเลย ดูเหมือนว่าแม่ครัวก็ยังไม่เตรียมอะไรเลย ตอนแรกสั่งข้าวผัด แต่เขาบอกว่ามีแต่นาซี ปูติห์ ก็คือข้าวสวย เราก็เอาครับ เพราะหิวแล้ว ทั้งหมดรวมเป๊ปซี่ด้วยคนละขวดเบ็ดเสร็จก็ 95,000 รูเปียห์ครับ ประมาณ 380 บาท แพงจริงๆเลยอ่ะ แล้วก็ไม่อร่อยด้วย อะไรก็ไม่รู้

After lunch, we continued to the way to Tomohan. We thought that we got lost again then stopped at the shop beside the road there. He was the tour guide for the tourists group on that day. And finally we knew that we had passed the way to Kali Waterfall already. So we had to go back to the way we came, passed the restaurant that we had lunch and so far away until nearly reached Manado again we found the entrance of Kali waterfall. It is not far from Manado just outside Manado and you will find the entrance of the waterfall on the left hand side. But there is no signboard there to tell you where is the entrance, you have to ask the people along the way for "Air Terjun Kali"

ทานข้าวเสร็จก็ออกเดินทางต่อครับ ขี่ไปอีกไกลเลย เกือบถึงโตโมฮอนแล้วก็ยังไม่เจอทางเข้าเลยเอะใจ แวะร้านขายของข้างทาง เจอไกด์ทัวร์กำลังพาลูกทัวร์ แวะซื้อของอยู่พอดี เลยได้รู้ว่า เราหลงอีกแล้วครับ ขับเลยมาไกลมากแล้ว ต้องย้อนกลับไปทางเดิม ผ่านร้านอาหารที่เรากินข้าวจนเกือบถึงมานาโดเลยอ่ะ แต่ทางเข้าน้ำตกไม่มีป้ายบอกเลยครับ ต้องถามกันตลอดทางว่า "แอร์ เตอร์จุน กาลี ดิ ม้าน่า" น้ำตกกาลีอยู่ที่ไหน กว่าจะเจอก็หากันแทบแย่

This is the entrance to go to Kali Waterfall. We had to go inside this way about 8 Kms and had to ask the people all along the way

อันนี้คือทางเข้าน้ำตกนะครับ ถ้ามาจากมานาโดทางเข้านี้จะอยู่ด้านซ้ายมือ ถ้ามาจากโตโมฮอนทางเข้านี้จะอยู่ด้านขวามือเราครับ ต้องหาดีๆ เพราะเราขี่มอเตอร์ไซต์เลยไปตั้งไกลแน่ะ ด้านขวาตรงทางเข้ามีรูปปั้นอะไรก็ไม่รู้ขาวๆอยู่ด้วย

We stopped our moterbike and parked it nearby the pavilon in this picture and after this we had to walk about 1.5 Km to Kali Waterfall

มาถึงศาลาในรูปนี้ก็ต้องจอดมอเตอร์ไซต์เดินครับ รถเข้าไม่ได้ ต้องเดินประมาณกิโลครึ่ง ก็จะถึงน้ำตกครับ

The walk way to the waterfall is look like this. It was very tired walk to the waterfall.

ทางเดินก็เป็นแบบนี้นะครับ เหนื่อยเลยนะกว่าจะถึงน้ำตก

Here we arrived at Kali Waterfall, really beautiful and cold water. We can go up on the bridge but beware your camera if you go there, your camera's lens will be full of the drops of water as it flow down from the cliff so high.

ถึงน้ำตกกาลีแล้วครับ หนาวมาก ไอน้ำมาเกาะที่กล้องเต็มเลย ถ่ายรูปลำบากมาก แต่สถานที่จริงสวยมากครับ น่าอาบน้ำมาก แต่เวลามีจำกัดครับ ต้องคืนรถตอนเย็นอีกก็เลยต้องรีบกลับ ภาพนี้ถ่ายตอนที่เราขึ้นไปยืนบนสะพาน ที่เห็นในรูปก่อนหน้านี้นะครับ ถ่ายไกลๆ ดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ กลัวกล้องพังครับ เลยได้ดีที่สุดเท่านี้ครับ

When we walked back to the motorbike, some local ladies tried to sell us some souvenirs, but we denied because it was too big stuffs we could not put it in our bag.กลับมาที่รถก็มีสาวๆชาวบ้านเอาของมาขาย แต่เราไม่ได้ซื้อครับ เพราะแต่ละอย่างบิ๊กๆทั้งนั้น แล้วฝีมือก็สู้ของเราก็ไม่ได้ครับ ไม่ได้ดูถูกเขานะ แต่ของบ้านเราสวยกว่าจริงๆ

We headed back to Manado in that afternoon and still not 6:00 pm. We stopped at a restaurant and ordered some drinks.
ตอนขากลับก็แวะร้านอาหาร เพราะว่ายังไม่ถึง 6 โมงเย็น แวะสั่งเครื่องดื่ม

Inside the restaurant. บรรยากาศในร้านนะครับ ตอนนั้นยังไม่มีคนเลย

We also ordered Durian Juice. That is so strange thing for us because in Thailand we don't make durian juice. But the taste was nice. เราสั่งเครื่องดื่มครับเป็นน้ำทุเรียน แปลกดีเพิ่งเคยเห็นนี่แหละ แต่ก็อร่อยดี

Manoddo Bay in sunset time, in this picture is Manado Tua Island.

ในรูปนี้เป็นรูปเกาะมานาโด ตัว ในตอนใกล้ค่ำนะครับ กลับโรงแรมดีกว่า

Next topic : Manado Museum
บทความถัดไป : เที่ยวพิพิธภัณฑ์มานาโด
Previous topic : Money exchange in Manado & Lion Air Ticket Booking for Makassar
บทความก่อนหน้า : แลกเงินที่มานาโด และซื้อตั๋วไลออนแอร์ไปมากัสซาร์

Manado Museum เที่ยวพิพิธภัณฑ์มานาโด

2012-01-12T08:31:00.001-08:00

Next morning (Friday 22nd May 200) after we had breakfast in the top flor of Celebes Hotel (the picture below is showing you another side of the view from Celebes Hotel, you can see many mikrolets in the road.) we went down to the reception to check- out and left the baggage there again because we wanted to go to Bunaken Island.

But before we went to Bunaken we want to visit Manado Museum first because the public boat to Bunaken Island left from the pier at 3:00 p.m. (But make sure that it leaves from the pier at this time because the boat time always change between 2:00 pm. - 3:00 pm.) So we still had plenty of time to visit the museum. We rented another motherbike from another man again in the price of 30,000 Rp and went to Manado Museum in Jalan Supratman

วันศุกร์ที่ 22 พฤษภา เราทานอาหารเช้าเสร็จก็ ตัดสินใจว่าจะไปเกาะบูนาเค็นกัน (ภาพข้างบนเป็นภาพทิวทัศน์เมืองมานาโดอีกด้านหนึ่งซึ่งถ่ายจากโรงแรมเซลีเบส) ซึ่งก็ควรจะเป็นวันศุกร์และกลับวันเสาร์เพราะเรือโดยสารสาธารณะที่วิ่งกลับมานาโดวันอาทิตย์ไม่มี หลังจาดเช็คเอาท์เสร็จก็ฝากกระเป๋าที่รีเซ็พชั่นเช่นเคยครับเหมือนเมื่อตอนไปป่าตังโกโกะ (ดีมากครับ โรงแรมนี้ ถ้าเป็นโรงแรมอื่นคงไม่ให้ฝากแน่เลยผมว่า) หลังจากนั้นก็เช่ามอเตอร์ไซต์ออกไปข้างนอกก่อนเพื่อไปพิพิธภัณฑ์มานาโด เช่ามอเตอร์ไซต์ 30,000 รูเปียห์ครับ คืนตอนเที่ยง เพราะว่ายังมีเวลาไปบูนาเค็นเพราะเรืออกตอนบ่ายสาม (แต่อย่าชะล่าใจนะครับว่าจะออกบ่ายสามเป๊ะ บางทีก็ออกก่อนครับต้องถามพนักงานโรงแรม ซึ่งบางคนก็ไม่รู้ ต้องเดินไปถาม ที่ท่าเรือเอาเอง อยู่ด้านหลังตลาดนั่นแหละครับ ให้ถามว่า Jam berapa perahu umum dari Manado ke Pulau Bunaken? จาม เบอราปา เปอราฮู อูมุม ดารี มานาโด เคอ ปูเลา บูนาเค็น? เท่านี้ก็ได้คำตอบแล้วครับ แฮ่ ไวยากรณือาจไม่ถูกนักแต่รับรองว่าไม่หลงแน่นอนครับไม่ต้องกลัว)

ได้รถมอเตอไซต์แล้วเราก็ออกตามหาพิพิธภัณฑ์ทันทีครับ อยู่ตรงถนนสุปรัทมาน (Jalan Supratman) หาทางออกวันเวย์ให้เจอนะครับเดี๋ยวจะหลงเหมือนเราอีก ไม่ยากครับ

Manado Museum has the full name is Museum Negeri Propinsi Sulawesi Utara or it is the Museum of North Sulawesi Province. Open 8:00 am. to 3:30 pm. Monday to Thursday and 8:00 a.m. to noon on Friday no admission fee but up to your donation. It features a large display of traditional costumes and housing implements, with captions in English and many things more.

ในที่สุดเราก็มาถึงพิพิธภัณฑ์ครับ ชื่อเต็มคือ Museum Negeri Propensi Sulawesi Utara ก็แปลได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติประจำจังหวัดสุลาเวสีเหนือครับ เปิดจันทร์ ถึง พฤหัสบดี เวลา 8:00 น. ถึง 15:30 น. วันศุกร์ 8 โมงเช้าถึงเที่ยงครับ ไม่ต้องจ่ายค่าเข้า แต่แล้วแต่เราจะบริจาคครับ ข้างในพิพิธภัณฑ์แสดงวิถีชีวิตของผู้คนในสุลาเวสี เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เครื่องใช้ในครัวเรือนครับ เยอะแยะไปหมด ถ่ายรูปมาได้บางส่วน ผมก็อธิบายรายละเอียดได้ไม่มากเพราะคุณพี่ที่เป็นไกด์แกพูดอังกฤษไม่ค่อยได้เลยได้แต่เดาๆเอาว่ามันคืออะไร

When we went inside, the friendly staffs invited us and talk many thing with us as we came from Thailand (Maybe the first Thai people who have been there.) They play Kolintang for us. That was really nice songs for us and we loved it. You can see the video clip we made beside this page.

The last song they sang the song name Burung Kakatua. Here is the lyric...Burung kakatua tera di jendela Nenek sudah tua giginya tinggal dua Tek tung....tek tung...tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la Burung kakatua

the song means Cockatoo Bird in the window Grandmother is old already and left only 2 teeth then Tek tung....tek tung...tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la. The lady in the video clip wanted me to dance but I didn't. It was cha cha dance.

พอเข้าไปข้างในปุ๊บพนักงานก็ต้อนรับเราเป็นอย่างดีครับ น่ารักมาก พอรู้ว่าเรามาจากประเทศไทยก็ชวนคุยโน่นคุยนี่ใหญ่เลย สงสัยเราจะเป็นมนุษย์พันธ์ไทยชุดแรกที่ไปเยี่ยมเขามั้ง 555 เพราะว่าคนไทยที่ไปเที่ยวสุลาเวสีเหนือส่วนใหญ่เขาไปดำน้ำกัน คงไม่มีใครมาเที่ยวพิพิธภัณฑ์เหมือนเราครับ

สักพักหนึ่งพนักงานทั้งหมดก็เล่นเครื่องดนตรีชื่อว่าโคลินตังให้เราชมครับทำจากไม้ล้วนๆครับ เสียงดี แต่ต้องเล่นกันเป็นวงครับมีหลายเสียง ลองเข้าไปชมในวิดีโอคลิปด้านขวามือของหน้านี้ดูนะครับ ยังมาชวนเราเต้นด้วยแฮะ อายครับไม่เอาด้วยหรอก ทราบทีหลังเขาเรียกว่าชาช่าแดนซ์ครับ เนื้อเพลงสุดท้ายที่เขาร้องกันชื่อเพลง Burung Kakatua บูรุง กากาตัว (คุ้นๆมั้ยครับคำว่าบูรุงเนี่ย ภาษาไทยก็เอามาใช้นะครับคำว่าบุหรง แปลว่านกครับ เป็นคำภาษาชวา เจอบ่อยๆในเรื่องอิเหนาตอนเราเรียนวิชาภาษาไทยเมื่อตอน ม.5 มั้งถ้าจำไม่ผิด) บูรุงกากาตัวเป็นชื่อนกครับ ไม่รู้นกอะไร เนื้อร้องเป็นดังนี้นะครับ Burung kakatua tera di jendela Nenek sudah tua giginya tinggal dua Tek tung....tek tung...tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la Tek tung..tek tung..tek tung la la la Burung kakatua แปลเป็นไทยได้ว่านกกากาตัวเกาะอยู่ที่หน้าต่าง คุณยายแก่แล้ว เหลือฟันสองซี่ แล้วก็สร้อยเพลง เท็กทุง เท็กทุง ... อะไรก็ไม่รู้ เนื้อหาก็มีแค่นี้ครับ ได้เนื้อร้องมาเพราะคุยกับเพื่อนชาวมานาโดใน Hi5 ครับ เขาเขียนเนื้อร้องให้มา

After they played the music for us, this gentleman was our tour guide to visit the museum.

ชมดนตรีเสร็จแล้วคุณพี่ท่านนี้ก็พาเราชมรอบๆพิพิธภัณฑ์ครับ

Showing the animals or faunas of the region. แสดงชีวิตสัตว์ประจำเขตนี้ครับ

Housing implements เครื่องใช้ไม้สอยภายในบ้านครับ ดูๆไปก็คล้ายของเราเนอะ

A bendi รถม้าลากครับหรือเรียกว่าเบ็นดี้

Many kinds of the horn. แตรแบบต่างๆ

Way of the life of the ancient people in the region. แสดงวิถีชีวิตของคนโบราณที่ต้องล่าสัตว์มาเป็นอาหาร

Waruga, the ancient grave. วารูกา หรือที่ฝังศพของคนโบราณครับ วันหลังจะพาไปชมที่จริง

Knife making ช่างทำมีดครับ เหมือนบ้านอรัญญิกบ้านเราหรือเปล่าน้อ

Pottery Making ทำเครื่องปั้นดินเผา

Clothes Weaving อันนี้ก็แสดงหารทอผ้าครับ

Costumes of each ethnic. แสดงเครื่องแต่งกายของแต่ละชนเผ่าในภูมิภาคครับ

A stage in wedding party ที่นั่งในพิธีแต่งงานของเจ้าบ่าวเจ้าสาวครับ มีหลายแบบมาก แล้วต่ชนเผ่าว่าจะตกแต่งอย่างไร อันนี้ถ่ายมาหลายอันมากแต่ดูอันเดียวพอครับขี้เกียจอัพโหลด

Bitter Nut Set ชุดหมากพลู ไม่รู้กินปูนด้วยเหมือนบ้านเราหรือเปล่า

Heroes in the war วีรบุรุษในสงคราม แต่ไม่แน่ใจว่าสงครามอะไรบ้าง น่าจะเป็นช่วงการเรียกร้องอิสรภาพจากชาวดัตช์นะครับ

Some more pottery เครื่องปั้นดินเผาอีกหน่อยครับ มีอีกเยอะมากๆ ลองไปชมกันนะครับ

Then we went back to the hotel Celebes to return the motorbike and waked to the pier of the public boat to Bunaken Island in the market. Just walked 10 minutes along the way behind Celebes Hotel.

หลังจากนั้นเราก็นั่งมอเตอร์ไซต์กลับโรงแรมเซลีเบสเพื่อคืนรถแล้วก็เดินไปที่ท่าเรือสาธารณะไปเกาะบูนาเค็น ท่าเรืออยู่หลังตลาด เดินไปหลังโรงแรม 10 นาทีก็ถึงแล้วครับ

Bunaken Island เที่ยวเกาะบูนาเค็น

2012-01-12T08:30:00.001-08:00

On Friday 22nd May 2009 in the afternoon, after we returned the motorbike, we walked to the pier of the public boat to Bunaken Island (Pulau Bunaken) We had to walked to the way behind Celebes Hotel then we can see many speed boats anchored like this picture.

วันศุกร์ ที่ 22 พฤษภาคม 2552 ตอนบ่ายหลังจากคืนรถมอเตอร์ไซต์ที่โรงแรมเซลีเบสแล้ว เราก็เดินไปทางด้านหลังของโรงแรม ก็จะเห็นเรื่อสปีดโบ้ทจอดเทียบท่าอยู่หลายลำ อันนี้เข้าใจว่าใช้สำหรับบริการเหมาเที่ยวเป็นกรุ๊ปครับ ราคาก็ค่อนข้างแพง แค่ท่าเรือไม่ใช่ตรงนี้ครับ เราต้องเดินไปอีกอยู่ด้านหลังตลาดครับ

We walked along this road until behind this market to the boat pier. อันนี้เป็นทางเดินผ่านเข้าไปในตลาดนะครับเพื่อจะเดินไปที่ท่าเรือ

10 minutes walked, then we arrive at the pier of the public boat to Bunaken Island. This picture is the public boat to Bunaken Island.

เดินประมาณ 10 นาทีเราก็ถึงท่าเรือไปเกาะบูนาเค็นครับ นี่คือรูปเรือนะครับ

These are the local people traveling with us that day. ชาวบ้านบนเกาะบูนาเค็น ครับ

We paid 25,000 Rp per person for the fare (Local people only 15,000 Rp) The boat left from the pier about 3:20 pm. Then we saw the view of Manodo coast.

เราจ่ายค่าเรือกันคนละ 25,000 รูเปียห์ครับ (ถ้าเป็นชาวบ้านธรรมดาเขาจ่ายกันแค่คนละ 15,000 รูเปียห์เท่านั้นครับ) เรืออกจากท่าประมาณบ่ายสามยี่สิบนาทีครับ รูปนี้เป็น วิวชายฝั่งของเมืองมานาโดครับ

1 Hour of traveling, we arrive at Bunaken Island. A man came to introdice us his resort name Kus Kus Resort. So, we decided this place.

เดินทาง หนึ่ง ชั่วโมงก็มาถึงแล้วครับเกาะบูนาเค็น มีผู้ชายคนหนึ่งมาแนะนำรีสอร์ทเขา ชื่อ คุส คุส รีสอร์ท เป็นรีสอร์ทใหม่ เราเลยเลือกอันนี้ครับ

This big church is the symbol of Bunaken Pier โบสถ์ใหญ่ เด่นตะหง่านเป็นสัญลักษณ์ว่ามาถึงบูนาเค็นแล้ว

We took a motorbike taxi to Kus Kus Resort about 5 minutes. 5,000 Rp per person ต้องจ้างมอเตอร์ไซต์รับจ้างไปรีสอร์ทอีก 5 นาทีครับ จ่ายไปอีกคนละ 5,000 รูเปียห์ครับ

This was our room when we stayed there in Kus Kus Resort. We paid 150,000 Rp per person (we had to pay 300,000 Rp for this room) included 3 meals.

ห้องของเราครับ คืนละ 150,000 รูเปียห์ต่อคน คือเราต้องจ่าย 300,000 รูเปียห์ครับ สำหรับห้องนี้ รวมอาหาร สาม มื้อครับ

Inside the room twin bed and mosquito nets. ภายในห้องครับ มีเตียงสองเตียงกับมุ้งครับ

Outdoor shower and toilet. Underground water, felt like salted water. We always felt sticky all the time after we took the shower.

ห้องน้ำและที่อาบน้ำอยู่ด้านนอกติดกับตัวบ้าน เวลาอาบน้ำจะเป็นน้ำที่สูบมาจากใต้ดินครับเป็นน้ำกร่อยๆเค็มๆ เหมือนอาบน้ำทะเลเลยอ่ะ เหนียวตัวมากๆครับ ไม่รู้สึกว่าอาบแล้วจะสะอาดเลย

This is the restaurant of the resort. They served us tea and coffee. (for our lunch) Goodluck that we brought some food with us, unless we would hungry.

อันนี้เป็นห้องอาหารของรีสอร์ทครับ เขาเสิร์ฟเราแค่ชากับกาแฟเท่านั้นครับ ดีนะที่เอาขนมไปด้วยไม่งั้นหิวตายแลย

This is the signboard of the resort when we look it from the beach.

ป้ายรีสอร์ทครับ อันนี้หันหลังให้ทะเลแล้วถ่ายเข้ามา

Late afternoon, we did the snorkeling from the beach of the resort (Rented snorkeling gear 35,000 Rp per set, no life jacket, no fins, just mask and tube.) The corals were really beautiful but it was quite strong current of water we were scare as the water current slowly flew us further from the coast. Then we had to swim back to the coast against the water current. That was really made us scare as we were very tired to swim. If we had the life jacket, we would not scare to do the snorkeling further more from the coast line.

ตอนบ่ายแก่ๆ เราก็เช่าอุปกรณ์สน็อกจากรีสอร์ท (ชุดละ 35,000 รูเปียห์) แพงมาก ได้แต่หน้ากากกับท่อหายใจเท่านั้นครับ รู้งี้ซื้อเอาไปเองจากเมืองไทยดีกว่าอีก ไม่มีชูชีพ ไม่มีตีนเป็ดครับ แต่ปะการังสวยมากๆๆๆๆครับ ระวังให้ดีครับ เพราะความสวยของปะการัง เราเกือบเอาชีวิตไม่รอดครับ เราดำสน็อกไปเรื่อยๆ หลงระเริงไปกับความสวยของปะการัง หารู้ไม่ว่ากระแสน้ำพัดพาเราออกจากฝั่งไปอย่างช้าๆทุกทีแล้ว โชคดีที่น้ำเข้าท่อแล้วไปอยู่ในปากต้องเงยหน้าขึ้นมาดูจากน้ำเพื่อเอาน้ำออก แย่แล้วครับ น้ำพัดพาเรามาไกลมากก็เลยต้องตัดใจสน็อกกลับชายฝั่งสวนกระแสน้ำครับ ยอมรับว่าตกใจและเหนื่อยมากครับ แต่ก็รวบรวมสติและแรงเท่าทีมีอยู่กลับชายฝั่งอย่างปลอดภัย ที่จริงก็ไม่เป็นอันตรายอะไรครับเราแค่กลัวไปเองเพราะเราไม่มีชูชีพ (ทางรีสอร์ทไม่มีให้เช่าเลยครับ) ถ้ามีชูชีพเราก็ไม่กลัวครับ

The evening came, the tide was up, we took this picture at the beach of the resort again. Here some local people came to the beach by the local boat style.

ค่ำแล้วเราก็มาถ่านรูปเล่นที่ชายหาดของรีสอร์ท มีชาวบ้านนั่งเรือเข้ามาที่ชายหาดเป็นเรือแบบสไตล์ของที่นี่ครับ แบนๆแคบๆ นั่งได้แถวละแค่ 1 คน มีไม้ไผ่ยาวๆยื่นออกไปทั้งสองด้านเพื่อรักษาสมดุลของเรือครับ

Makan Malam (dinner) was really delicious for us, big meal. อาหารมื้อค่ำครับที่นี่เรียกว่ามากันมาลัม มากันแปลว่ากิน มาลัมแปลว่ากลางคืนครับ อร่อยมากๆ หิวสุดๆ

Next morning ( Saturday 23rd May 2009) we checked - out from Kus Kus Resort. Here we saw Kus Kus, the endemic animal of North Sulawesi in the cage. Yesterday we did not notice it.

Then the resort called 2 motorbike taxi for us and took us to the pier again to go back to Manado. (5,000 Rp per person again)

ตื่นขึ้นมาตอนเช้าวันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม 2552 เราเช็คเอาท์เสร็จเพื่อจะกลับมานาโด เพิ่งเห็นตัว คุส คุส โดนขังอยู่ในกรง คุส คุส เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของสุลาเวสีเหนือครับ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู นอนขดตัวอยู่ในกรง หลังจากนั้นทางรีสอร์ทก็เรียกมอเตอร์ไซต์มาสองคันให้เรา จ่ายไปอีกคนละ 5,000 รูเปียห์ครับ

At the pier, the public boat was waiting the passenger already. About 10 o'clock will leave from the pier. A man from the small speed boat came to ask us if we want to go with him or not, same price charged as the public boat. We accepted this because we didn't want to wait until 10:00 a.m. for the public boat. We paid again 25,000 per person for the speed baot fare.

ที่ท่าเรือ เรือโดยสารรอผู้โดยสารอยู่แล้วครับ แต่ยังไม่ออก ต้องรอประมาณ 10 โมงถึงจะออกจากท่า มีตาลุงเจ้าของเรือสปีดโบ๊ทเข้ามาถามเราว่าจะไปกับแกหรือเปล่า จ่ายเท่ากันคนละ 25,000 รูเปียห์เหมือนเรือโดยสารสาธารณะ เราก็เอาเพราะขี้เกียจรอจนถึง 10 โมงครับ

The speed boat left form the pier. Clear water, beautiful. เรือสปีดโบ๊ทออกจากท่าแล้วครับ น้ำใสทะเลสวยครับ

Manado Tua Island เกาะมานาโดตัว ครับผม

Siladen Island เกาะสิลาเด็นครับผม

Speed Boat Captain คนขับเรือสปีดโบ๊ท ครับผม

At Manado pier we tried to take the Bendi back to Celebes Hotel just 3,000 Rp per person.

ที่ท่าเรือเราเดินไปขึ้นรถม้าครับจะเดินก็ได้ครับที่จริง แต่ไหนๆก็มาแล้ว ลองนั่งซะหน่อย คนละ 3,000 รูเปียห์ครับ

Now we arrived at Celebes Hotel. ถึงโรงแรมเซลีเบสแล้วครับ

Kima Atas Waterfall & Waruga at Airmadidi เที่ยวน้ำตกคิมาอะตาส และวารูก้า ที่ แอร์มาดีดี

2012-01-12T08:28:00.000-08:00

On Saturday 23rd May 2009 after we arrived at Celebes Hotel, we checked-in and rented a motorbike (100,000 Rp) to visit the places outside again. We had seen a brochure whice show was shown the picture of Kima Atas Waterfall (Air Terjun Kima Atas)

To go to Kima Atas Waterfall, we have to take the way to Sam Ratulangi Airport (Bandara Sam Ratulangi) about 20 minutes until we arrive at the T - junction which has the sign shows Tuminting and have to turn left along this way.

วันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม หลังจากที่เรากลับมาจากเกาะบูนาเค็นแล้ว เราก็เข้าเช็คอินที่โรงแรมเซลีเบสอีกครั้ง คราวนี้ได้ห้องที่เป็นห้องน้ำรวมแต่ราคาถูกกว่าคือแค่ แสนรูเปียห์ต่อคืน (ห้องเก่าคืนละแสนห้าหมื่นรูเปียห์) เช็คอิสเสร็จก็เช่ามอเตอร์ไซต์ตามเคยครับ วันละ แสนรูเปียห์ วันนี้เราจะไปน้ำตกคิมาอะตาสกันครับ น้ำตกนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการของเราที่จะไป แต่เวลาว่างเยอะครับก็เลยไปเพราะเห็นรูปในโบรชัวร์ต่างๆก็ดูสวยดี การที่เราจะไปน้ำตกแห่งนี้เราจะต้องขี่มอเตอร์ไซต์ไปตามทางที่จะไปสนามบินซำราตุลางี (Bandara Sam Ratulangi) นะครับ ประมาณ 20 นาทีก็จะมาถึงสามแยกที่เขียนป้ายบอกว่าตูมินติง (Tuminting) ก็ให้เลี้ยวซ้ายไปตามทางนั้นเลยครับ

Not so far from the T-junction after you turn left you will arrive another crossroad and you will see the sign Air Terjun Kima Atas on the left, then you have to turn left here.

ไม่ไกลจาสามแยกแรกนักเราก็จะมาถึงสี่แยกเล็กนี้ซึ่งเราจะเห็นป้ายบอกไปน้ำตกให้เลี้ยวซ้ายครับ

After the asphalp road, it will be the dirt road then we had to find the signboad that telling the way until arrive at the waterfall.

หลังจากนั้นถนนก็เปลี่ยนเป็นทางลูกรังครับ แล้วก็ตามป้ายไปเรื่อยๆจนถึงน้ำตกครับ

Finally we arrived at Kima Atas Waterfall. มาถึงแล้วครับน้ำตกคิมาอะตาส

We walked down a little bit then we can see the waterfall. Kima means Clam, Atas means Up.

เดินลงมานิดหน่อยก็จะถึงน้ำตกครับ คิมาแปลว่าหอย อะตาสแปลว่าขึ้น รวมๆกันแปลว่าหอยขึ้น สงสัยจะมีหอยจริงๆนะ (ห้ามคิดลึก) เพราะเห็นผู้ชายอยู่คนหนึ่งงมหอยหรืออะไรก็ไม่รู้อยู่บนน้ำตกครับ

After Kima Atas Waterfall, we went back to the way to Manado but we turned left before to the road that leads to Bitung (the same way that we had taken a bus to Tangkoko Forest) to find Waruga, the old traditional grave of North Sulawesi people at Airmadidi.

หลังจากนั้นเราก็ออกจากน้ำตกย้อนกลับทางเดิมไปทางมานาโด แต่จะเลี้ยวซ้ายก่อนถึงมานาโดตรงที่มีป้ายบอกทางถนนไปเมืองบีตุง (ทางที่เรานั่งรถไปป่าตังโกโกะ) เราไปทางนี้เพื่อจะไปตามหาวารูก้า หรือสุสานโบราณของคนสุลาเวสีเหนือครับที่แอร์มาดีดี

We turned right to when we arrived here to Waruka at Airmadidi.
มาถึงตรงนี้ก็เลี้ยวขวาเข้าไปครับ ไปหาสุสานโบราณที่แอร์มาดีดี

The entrance door. ประตูทางเข้าสุสานครับ

Waruga are Ancient Burial containers used by the Minahasa residents. Each was used by a family to bury their dead. The remains of as many as 6 people could be contained in one Waruga. During the Dutch Colonial period it was determined that this ritual was responsible for the spread of much disease and the practice was stopped. All remains were removed from the Warugas, as they remain today.

วารูก้าคือภาชนะหรือที่บรรจุศพของชาวมินาฮาซา ก็คือชาวสุลาเวสีเหนือครับ ซึ่งใช้บรรจุศพ วารูก้าบางอันสามารถบรรจุได้ถึง 6 ศพ แต่ได้มีการหยุดเก็บศพไว้ในวารูก้าสมัยล่าอาณานิคมของชาวดัตช์เพราะว่าเป็นที่แพร่เชื้อโรค ศพที่ยังเหลืออยู่ในวารูก้าก็ถูกเอาออกไปหมดเหลือแต่วารูก้าเปล่าๆจนปัจจุบันครับ

The top of each Waruga has its motif. บนฝาด้านบนของวารูก้ามีลวดลายด้วยครับ

On the way back to the main road we got a flat tyre and had to change the inner and outside tyre. 25,000 Rp and 115,000 Rp. The little boy in the pictures helped us to change it, we tipped him 30,000 Rp. Then we came back to the way to Manado but before Manado we saw the sign at a T-junction to the way to Tomohon and Tondano. We wanted to go to Lake Tondano again, so we turned to that way.

ขากลับยางแบนครับ ล้อแตกทั้งยางในยางนอก รถตาลุงเจ้าของมอเตอร์ไซต์แกปะแล้วปะอีกครับยางในหลายแผลมากก็เลยเปลี่ยนให้ใหม่หมดเลยไม่ต้องปะ ยางนอกดอกยางก็ไม่เหลือแล้ว เปลี่ยนให้ลุงแกไปเลยละกันแกคงจะดีใจที่เราเปลี่ยนเอาของใหม่ให้ ค่ายางใน25,000 Rp (100 บาท) ยางนอก 115,000 Rp (460 บาท) ราคาพอๆกับบ้านเราครับ แต่ยางนอกราคาบ้านเขาจะแพงกว่าบ้านเรา ผมให้ทิปน้องในรูปไปสามหมื่นรูเปียห์ เห็นตัวเล็กๆอย่างนี้อายุไม่น่าจะเกินสิบสอง ปะยางเปลี่ยนล้อชำนาญมากครับเก่งจริงๆ

เปลี่ยนยางเสร็จก็ย้อนกลับมาทางเดิมอีกครับทางที่จะกลับมานาโด แต่ระหว่างทางเราเจอสามแยกที่มีป้ายบอกทางไปเมืองโตโมฮอนและทอนดาโนได้ เราก็เลยเลี้ยวซ้ายไปตามทางนั้น เพราะอยากไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารริมทะเลสาบทอนดาโนอีกรอบ

We followed the way very long and wasted a lot of time to reach to Tondano (about 3 hours, because the way we passed was the way in the mountain area). During the way we also passed this statute. we didn't know what it means.

เราขี่มอเตอร์ไซต์ไปตามทางเรื่อยๆซึ่งไกลและเสียเวลาหลายชั่วโมงกว่าจะถึงทอนดาโน(ประมาณสามชั่วโมงเห็นจะได้เพราะถนนเป็นทางที่ผ่านหุบเขาหลายลูกมากๆ) ผ่านมาเจอรูปปั้นแบบนี้ด้วยไม่รู้มันคืออะไร

We arrived Tondano Town nearly 4:30pm. but had to go back to Manado immediately because we left not much time to return the motorbike at 7:00 pm. (normally 6:00 pm. but we rented quite late this day so we requested to return at 7:00 p.m.)

มาถึงเมืองทอนดาโนตอนบ่ายแก่ๆประมาณสี่โมงครึ่ง ก็ต้องรีบกลับมานาโดเลยเพราะเหลือเวลาไม่มาก ต้องคืนรถตอน 1 ทุ่ม (ขอลุงแกไว้เพราะเราเช่าตอนสายแล้ว)

We arrived Manado earlier than the expected time so we stopped at Manado bay at Pierre Tendean Road (Boulevard) to see the local people doing their activities. They were doing fishing, jet skiing, relaxing on the beach.

เรามาถึงมานาโดเร็วกว่าที่ตั้งเวลาไว้ก็เลยแวะอ่าวมานาโดดูวิถีชีวิตชาวมานาโดที่ถนนถนนปีแอร์ เท็นแดน ดูชาวมานาโดตกปลา เล่นเจ็ตสกี พักผ่อนนั่งเล่นตามริมหาด

Sunset at Mando Bay. We had dinner in a restaurant nearby Manado Bay then went back to Celebes Hotel and returned the motorbike to the owner. He looked so happy as we changed the new tyres.

ชมพระอาทิตย์ตกดินเหนืออ่าวมานาโดครับ หลังจากนั้นเราก็กินข้าวเย็นในร้านอาหารริมหาดแถวนั้นก่อนกลับที่พักเพื่อคืนรถมอเตอร์ไซต์ครับ ลุงเจ้าของรถแกดีใจใหญ่เลยที่เราเปลี่ยนยางนอกยางในอันใหม่ให้แก

Vihara Buddhayana, Danau Linow, Gunung Mahawu, Hot Spring at Rurukan วิหาราบุดดายานา ทะเลสาบลิโนว์ น้ำพุร้อนที่รูรูกัน

2012-01-12T08:27:00.001-08:00

On Sunday 24th May 2009 we rented a motorbike again. We went to the way to Tomohon again. Tomohos has many homstays to choose alternating to Manado. We tried to seek some homestays that it was told in Lonely Planet. At opposte to Pniel Church (picture below) we can see a small road led us to some homestays inside.

วันอาทิตย์ที่ 24 พฤษภาคม 2552 พวกเราเช่ารถมอเตอร์ไซต์อีกครั้งครับขับไปเทืองโตโมฮอนอีกรอบ ก่อนมาที่นี่พวกเราวา

แผนไว้ว่าจะพักโฮมสเตย์ที่โตโมฮอนด้วยแต่เนื่องจากไม่ไกลจากมานาโด ขับมอเตอร์ไซต์ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว เราก็เลยขี้เกียจย้ายข้าวของ แต่ก็มาสำรวจโฮมสเตย์ที่นี่ด้วยครับ มาถึงโตโมฮอนตรงข้ามโบสถ์ชื่อ Pniel (รูปข้างบน) เราจะเห็นซอยเข้าไปจะมีโฮมสเตย์อยู่หลายที่

We went along this road. Moun Lokon is ahead เข้าไปตามทางนี้ครับ เห็นภูเขาไฟโลคอนอยู่เบื้องหน้า

This is Happy Flower Homestay. แฮปปี้ ฟลาวเวอร์ โฮมสเตย์ครับ
The entrance of Happy Flower Homestay. ถนนทางเข้าแฮปปี้ ฟลาวเวอร์ โฮมสเตย์ครับ

The room inside Happy Flower Homestay. Melati (Jasmine)Bungalow 200, 000 Rp

ห้องภายในแฮปปี้ ฟลาวเวอร์ โฮมสเตย์ครับ คืนละสองแสนรูเปียห์ แพงนะ อันนี้ห้องเมลาตี ครับ แปลว่าดอกมะลิ

Opposite to Happy Flower Homestay is Valcano Resort.

ตรงข้ามแฮปปี้ ฟลาวเวอร์ โฮมสเตย์ คือ วอลเคโนรีสอร์ท ครับ

Valcano Resort วอลเคโน รีสอร์ท

"Tomohon Kota Bunga" Tomohon, the city of flower you can see many flower shops along the road in Tomohon. โตโมฮอน เมืองแห่งดอกไม้ครับ จะเห็นร้านขายดอกไม้ตลอดริมถนนในเมืองครับ

Gunung Berapi Lokon, This picture was taken when we were in Gardenia Resort. We also saw Vihara Buddhayana when we were in this Resort too.

ภูเขาไฟ โลคอน ครับ ถ่ายตอนเราเข้าไปหลงทางอยู่ในการ์ดีเนีย รีสอร์ท เพราะเราจะไปถ่ายรูปวิหารา บุดดายานา แต่เข้าผิดซอย แต่ภายในรีสอร์ทนี้ก็มองเห็นวิหาราบุดายานาได้ครับ

The entrance of Vihara Buddhayana ทางเข้าวิหารา บุดดายานา ครับ

The view along the way before we arrived to the Vihara Buddhayana.

บรรยากาศริมทางก่อนเข้าถึงวิหารา บุดดายานา ครับ

At the entrace of Vihara Buddhayana has many statues of Chineses Gods.

ทางเข้าจะมีรูปปั้นเซียนต่างๆครับ

Vihara Buddhayana วิหารา บุดดายานา ครับผม ไม่รู้จะอ่านว่าอะไรดี วิหารพุทธยานหรือเปล่า งง

Inside the firts building (red roof). Made us felt like we were in Thailand.

ข้างในอาคารแรกที่มีหลังคาสีแดงครับ บรรยากาศเหมือนอยู่ในวัดบ้านเราเลยครับ

The Vihara Buddhayana has 9 storeys วิหารครับสูง 9 ชั้น

We walked up until the top floor of Vihara then we saw the view around.

ขึ้นไปชั้นบนสุดครับ มองเห็นวิวสวยงามรอบๆ

After visited Vihara Buddhayana we tried to fine the way to Lake Linow (Danau Linow) Just cross the traffice light, go straight on then you will see this sign. They way to Lahendong

หลังจากชมพระวิหารจนสมใจแล้วเราก็ออกเดินทางไปหา ทะเลสาบลิโนว์ครับ ข้ามแยกไฟแดงไปทางตรงนะครับ สักพักจะเจอทางเข้าไปหมู่บ้านชื่อลาเห็นดง ชื่อแปลกดีนะครับ (Lahendong)

When we reached nearly the lake, the road was like this. ก่อนถึงทะเลสาบ ถนนก็ค่อยๆเล็กลงจนเป็นแบบนี้ครับ

Danau Linow or Linow Lake ถึงแล้วครับทะเลสาบลิโนว์

We could not stay long time there because we did not like the smell from the lake. All the time we saw the bubbles of the sulpher gas from underground as it is located in volcano area.

อยู่ได้ไม่นานเราก็รีบกลับครับเพราะว่าเหม็นกลิ่นกำมะถัน เนื่องจากทะเลสาบตั้งอยู่บริเวณดินภูเขาไฟครับ ตลอดเวลามีฟองอากาศขึ้นมาเหนือน้ำตลอดเลย เข้าใจว่าไม่น่าจะมีปลาหรือสิ่งมีชีวิตใดๆอาศัยอยู่เลย

Went back to Tomohon again and stopped at a local restaunt nearby the main traffic lights of Tomohon Town. (The way to Danau Tondano)

กลับมาที่โตโมฮอนอีกครั้งครับ หิวแล้ว ก็เลยแวะร้านอาหารข้างไฟแดงใหญ่ ทางที่จะเลี้ยวไปทะเลสาบทอนดาโนครับ

Yummy Yummy 13,500 Rp อร่อยมากๆๆๆ คนละ 13,500 รูเปียห์ครับ ลูกชิ้นเนื้อวัวอันเบ้อเร่อ(ไม่เห็นในภาพเพราะมันอยู่ใต้เส้นก๋วยเตี๋ยวครับ)

After had lunch we went to find the way to go up to the crater of Gunung Mahawu. To go to Gunung Mahawu we have to ask the people to find the way to Rurukan Village. But the entrance of Gunung Mahawu is before Rurukan Village. You have to find this small sign. It is really small!!

อิ่มแล้วก็ออกเดินทางต่อครับหาทางไปปากปล่องภูเขาไฟมาฮาวูครับ การที่เราจะไปปากปล่องภูเขาไฟมาฮาวูนั้นเราจะต้องหาทางเข้าไปหมู่บ้านชื่อ"รูรูกัน" ครับ ถามชาวบ้านเรื่อยๆครับ แต่ทางขึ้นปากปล่องภูเขาไฟจะอยู่ก่อนถึงหมู้บ้านรูรูกัน นะครับ ต้องสังเกตให้ดีนะครับ ป้ายเล็กมากๆๆๆๆ

During the way going up we looked back and saw this view. Tondano Lake is on the right of this picture.

ขับขึ้นไป พอมองย้อนกลับมาก็จะเห็นวิวแบบนี้ครับ มองเห็นทะเลสาบทอนดาโนด้วยครับอยู่ด้านขวาในรูปนะครับ

End of the road, we parked the motorbike and walked up to this way. It was very tired.

สุดถนนก็ต้องจอดรถมอเตอร์ไซต์เอาไว้บริเวณนี้แล้วเดินขึ้นไปทางเดินแบบนี้ เหนื่อยมากครับ ขอบอก

After 15 minutes walking we arrive at the crater of Gunung Mahawu.

เดินขึ้นประมาณ 15 นาที ในที่สุดเราก็มาถึงปากปล่องภูเขาไฟมาฮาวูครับ

Around the crater, there are many trees and very tall grass. We wanted to go to another side of the crater so we had to walk along the walk way with the grass taller than our head. Wear your helmet and jacket is better because the grass is very sharp.

รอบๆปากปล่องภูเขาไฟมีต้นไม้ต้นหญ้าขึ้นเต็มไปหมด เราอยากไปอีกด้านของปากปล่องก็เลยต้องเดินผ่านต้นหญ้าสูงๆท่วมหัวเราไปอย่างนี้ครับ อย่าลืมสวมเสื้อแจ๊กเก็ต แล้วก็หมวกกันน็อคด้วยครับ หญ้าคมมากๆเดี๋ยวโดนบาด

The crater of Gunung Mahawu. Very deep!! But we saw the names of the people that were written in the bottom of the crater. How they went down to write their names?

ปากปล่องภูเขาไฟมาฮาวูครับ ลึกมากๆ มองลงไปเสียวไส้ติ่งจริงๆ แต่เบื้องล่างเราเห็นคนอุตริลงไปเขียนชื่อไว้ด้วยไม่รู้ลงไปทางไหนเพราะว่าลึกจริงๆ

We met some indonesian friends on the crater. เจอเพื่อนๆชาวอินโดมาเที่ยวด้วย เขาขอเราถ่ายรูปเลยให้ถ่ายกล้องเราด้วย

We went down to the motorbike again. Indonesian friends invited us to swim in the Hot Spring at Tondano. So, we went with them.

ลงมาที่รถแล้วเพื่อนๆชาวอินโดก็ชวนเราไปอาบน้ำพุร้อนที่ทอนดาโนครับ เราเลยไปกับพวกเขา

This view was taken when we passed Rurukan Village.

รูปนี้ถ่ายตอนขี่รถผ่านหมู่บ้านรูรูกัน ครับ

Tondano Town มาถึงทอนดาโนแล้วครับ

We stopped our motorbikes here and went inside. Indonesian friends paid for us, it was 4,000 Rp per person.

จอดมอเตอร์ไซต์ที่บ้านหลังนี้ครับ แล้วก็เข้าไปด้านใน เพื่อนชาวอินโดจ่ายค่าเข้าให้ครับ คนละ 4,000 รูเปียห์ ครับ

Hot spring in the swimming pool. (different from the thing that we had imegined before.)

น้ำพุร้อนในสระว่ายน้ำครับ ตอนแรกเข้าใจว่ามันจะพุขึ้นมาจากดินแล้วก็อาบซะอีก

Felt like we swam in the rice fields.

รู้สึกเหมือนว่ายน้ำในทุ่งนาเลยนะ ทุ่งนารายรอบครับ สวยไปอีกแบบ

Then we went back to Manado. The indonesian friends invited us to have dinner together but we negated because we had to return the motorbike and had to sleep earlier as we had to fly to Makassar, south Sulawesi in the next early morning.

หลังจากนั้นก็กลับมานาโดครับ เพื่อนๆอินโดชวนไปกินกันต่อแต่เราต้องคืนรถ แล้วก็ต้องนอนเร็ว เพราะพรุ่งนี้เรามีเที่ยวบินไปมากัสซาร์ตอนเช้ามืดครับ

Goodbye Manado & Hello Tana Toraja จากมานาโดถึงทานา ตอราจา

2012-01-12T08:25:00.000-08:00

Next morning on Monday 25th May 2009 we checked out from the hotel Celebes and took the taxi that we had booked with the hotel to go to Sam Ratulangi Airpoar at 5:00 a.m. We checked-in for the Lion Air fligt number JT0741 departure time at 6:45 a.m. arrival time to Makassar (Ujung Pandang) at 8:20 a.m. (If you book earlier in the internet it will we cheaper price than we paid. We paid for the ticket from Manado to Makassar per person was 539,000 Rp per person. If you book through the internet at http://www.lionair.co.id/ , after plus tax and fees already it will be about 479,000 Rp)

We paid for the taxi service of the hotel 85,000 Rp (per way)

After checked-in for our flight, we had to pay the airport tax 30,000 Rp per person (not included in our ticket) When we went up to the gate we saw 2 counters of the insurance company were inviting the passengers to buy the insurance with them. It made us felt not safe to fly for the domestic low cost airline in this country. (Normally, no problem, but when we saw like this we just felt a little serious that it may be not safe, but it is safe)

เช้าตรู่วันจันทร์ที่ 25 พฤษภาคม 2552 พวกเราเช็คเอ๊าท์จากโรงแรมเซลีเบสตอน ตี 5 เพื่อมารอแท็กซี่ของโรงแรมที่จองเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว (ค่าแท็กซี่ไปสนามบิมซำราตุลางีเที่ยวละ 85,000 รูเปียห์ ครับ) เราจะบินเครื่องบินของไลออนแอร์ครับ เที่ยวบิน JT0741 ออกจากมานาโดตอน 6:45 น. ถึงเมืองมากัสซาร์ (หรือเรียกอีกชื่อว่าเมืองอูจุงปันดัง) จังหวัดสุลาเวสีใต้ตอน 8:20 น. (ค่าตั๋วเครื่องบินของไลออนแอร์ถ้าเราจองเองผ่านอินเตอร์เน็ทจะถูกกว่าเดินไปจองเองที่ออฟฟิซตั๋วของเขานะครับ ผมจ่าย 539,000 รูเปียห์ แต่ถ้าจองทางอินเตอร์เน็ทเอง รวมภาษี รวมค่าต่างๆแล้ว ตกอยู่ที่ประมาณ 479,000 รูเปียห์ครับ จองทางอินเตอร์เน็ทได้ที่ http://www.lionair.co.id ครับ) หลังจากเช็คอินแล้วเราก็มารอชั้นบนเพื่อจะขึ้นเครื่อง เห็นเคาน์เตอร์บริษัทประกันชีวิตกำลังเรียกผู้โดยสารให้ทำประกันอยู่ ทำให้เราใจแป้วไม่น้อยครับ รู้สึกว่าการเดินทางกับโลว์คอสแอร์ไลน์ในประเทศนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเอาซะเลยครับ เหมือนแช่งกันเลย แต่เราก็ไม่ได้ซื้อครับ แล้วก็เดินทางปลอดภัยครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลย แค่คิดมากไปเอง

Passenger were waiting for the boarding time. นั่งรอขึ้นเครื่องในห้องพักผู้โดยสารครับ
The tunnel and Lion Air airplane that we took that day งวงช้างทางที่จะขึ้นไปบนเครื่องที่เรานั่งวันนั้นครับ
Inside the airplane Lion Air ข้างในเครื่องไลออนแอร์ครับ
It landed already in Sultan Hasanuddin International Airport, Makassar, South Sulawesi.

ถึงแล้วครับสนามบิน นานาชาติสุลต่านฮาซานุดดิน เมืองมากัสซาร์ จังหวัดสุลาเวสีใต้ครับ

We used the counter service in the airport to take the taxi from the airport to Panaikang Ternimal in Makassar Town where we can take the Litha Bus to Tana Toraja. We paid 87,000 Rp for the taxi service to Litha Bus Terminal. It took about 20 minutes to Litha Bus Terminal.

เราใช้บริการเคาน์เตอร์เซอร์วิซในสนามบินเพื่อเรียกแท็กซี่พาไปท่ารถชื่อปาไนกัง (Panaikang) ซึ่งจะเป็นท่ารถที่เราจะไปขึ้นรถบัสบริษัท ลิท่า ไปเมืองทานา ตอราจา ครับ ค่าแท็กซี่ 87,000 รูเปียห์ครับ ประมาณ 20 นาทีก็ถึงท่ารถลิท่า ครับผม

Ticket office of Litha Bus. We paid 80,000 Rp per person for the bus ticket from Makassar to Rantepao, Tana Toraja

อันนี้เป็นห้องตั๋วนะครับ ค่ารถคนละ 80,000 รูเปียห์ ครับ จากมากัสซาร์ไปรันเตเปา เมืองทานาตอราจา

We got hungry so we bought the rice to eat for our breakfast, you can choose chicken or dog!!!

หิวครับก็เลยซื้อข้าวเป็นห่อกิน มีกับข้าวสองอย่างให้เลือกครับ เนื้อไก่หรือเนื้อน้องหมาผัดเผ็ดครับ เอื๊อก....

We chose chicken...he he he คงไม่ต้องบอกนะครับว่าเราเลือกกินอะไร ไม่ใช่น้องหมาแน่นอนครับ ไม่สามารถจะกินอะไรเยี่ยงนั้นได้ 5555+++

There were 2 buses in the queue, the left one went to Rantepao, Tana Toraja, and the right one went to Palopo.

มีรถจอดอยู่สองคันครับ คันซ้ายไปรันเตเปา เมืองทานา ตอราจา คันขวาไป ปาโลโป เมืองถัดไปจากรันเตเปาครับ

We took this one. The bus left from the terminal about 10:00 a.m.
เราต้องขึ้นคันนี้ครับป้ายไปตอราจา รถออกจากท่าประมาณ 10:00 น. ครับผม

After the bus left from the town, the landscape outside changed to be the rice farming area.
รถบัสออกจากในเมือง บรรยากาศสองข้างทางก็เปลี่ยนเป็นทุ่งนาทันทีครับ เฮ้ย.. เอ็งไปเที่ยวไหนกันเนี่ย ทำไมมันบ้านน้อก....บ้านนอกอย่างนี้วะ

After the bas pass the rice farming area, if you look on the left hand side along the way, it will be the sea shore, you will see it many kilometers along the way. About 12:30 Hrs the bus stopped at this restaurant and gave us the time to have lunch (the lunch was not included in the ticket, if you eat you pay) or go to the tiolet. But we didn't because just had eaten the breakfast before the bus left from the terminal. The toilet is not free, 1,000 Rp per person and very long queue.

หลังจากพื้นที่ทุ่งนา ถ้าเรามองด้านซ้ายของรถจะเห็นว่าถนนที่รถวิ่งอยู่นั้นเลียบชายฝั่งตลอดหลายสิบกิโลเมตรเลยครับ ประมาณเที่ยงครึ่งรถบัสก็จอดแวะร้านอาหารให้ผู้โดยสารกินข้าว (อาหารไม่รวมในตั๋วเหมือนบ้านเรานะครับ ใครกิน ใครจ่ายครับ) หรือถ้าจะเข้าห้องน้ำก็ตามสะบายครับ แต่คิวห้องน้ำยาวมากๆ ค่าเข้าห้องน้ำคนละ 1,000 รูเปียห์ครับ

The Litha Buses at the restaurant รถบัสลิท่า สองคัน จอดที่ร้านอาหารครับ

This is me and the Litha Bus at the restaurant. รูปผมเองครับ คนเขียนบล็อกนี้ แฮ่..หล่อมั้ย ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ ผมมีคำตอบในใจอยู่แล้ว ฮิๆๆๆ

The bus continued along this long road after stopped at the restaurant.

เราต้องไปตามถนนสายนี้อีกไกลเลยครับ

After this both sides of the bus will change to be jungle and mountain jungle and mountain area.

หลังจากนั้นทั้งสองข้างทางจะเปลี่ยนเป็น ทุ่งน่า ป่า และภูเขาสลับกันไปครับ

If you are sleepy , you can sleep because it is very long way in the bus. ถ้าง่วงก็หลับได้ครับ ไม่มีใครว่า เพราะว่ามันไกลจริงๆครับ

Mountain area again. ผ่านภูเขาอีกหลายลูก นับไม่ถ้วน
About 17:30 Hrs the bus stopped again for toilet or souvenior shops at the village name Cakke.
ประมาณ 17:30 น. รถจอดอีกรอบที่หมู่บ้านชื่อจั๊กแก (Cakke) ให้เข้าห้องน้ำ หรอซื้อของฝากครับ
We bought one box of the sweet, the name was Dodol, it was really delicious.

เราซื้อขนมมาหนึ่งกล่องครับ ชื่อขนมโดโดล สีดำๆอร่อยดี คล้ายๆกะละแมบ้านเราเลย

We told the bus driver to drop us at Pia's Poppies Resort, just 1 Km before Rantepao. The room was very O.K. 85,000 Rp per night. (It was very cheap if we compare with the room price and quality of the room in Manado) We arrive to Rantepao about 20:00 Hrs.

เราบอกให้คนขับรถบัส จอดให้เราลงหน้าทางเข้าโรงแรม เพียส ป๊อปปี้ ประมาณ 1 กิโลเมตรก่อนถึงรันเตเปาครับ เดินเข้าในซอย 50 เมตรก็ถึงรีสอร์ทแล้วครับ ห้องคืนละ 85,000 รูเปียห์ (340 บาท) ถูกอย่างไม่น่าเชื่อถ้าเทียบกับคุณภาพและราคาห้องที่มานาโด เราถึงรันเตเปาประมาณสองทุ่มครับ เพลียสุดๆ
The sink at the front of the toilet inside the room. อ่างล้างหน้า อยู่หน้าห้องน้ำภายในห้องครับ

Around Rantepao รอบๆเมืองรันเตเปา

2012-01-12T08:24:00.001-08:00

Next moning on Tuesday 26th May 2009 we woke up quite early to ask the information from the resort's owner. Some tour guides were there too waiting for the tourist to give information and to sell the tour. We negated them because we wanted to rent the motorbike like we were in Manado. The resort owner's called a motorbike from the shop for us. We paid for 3 days rental rate, it was 225,000 Rp ( 75,000 Rp per day) We got a better price than we were in Manado and we did not have to return the motorbike every day. This was our motorbike at the front of the resort Pia's Poppies.

รุ่งขึ้นเป็นวันอังคารที่ 26 พฤษภาคม 2552 พวกเราตื่นกันค่อนข้างเช้า เพราะต้องการหาข้อมูลไปเที่ยว มีพวกมัคคุเทศก์ท้องถิ่นมารอตั้งแต่เช้า คอยจับนักท่องเที่ยวใหไปทัวร์กับพวกเขา พวกเราปฏิเสธเพราะทัวร์ราคาค่อนข้างแพง และต้องการประหยัดเงินรูเปียห์ด้วย พวกมัคคุเทศก์เหล่านั้นก็สลับหน้ากันมาง้อนักท่องเที่ยวทุกวันเลย (วิธีที่ดีที่สุดถ้าปฏิเสธไกด์พวกนี้ไม่ได้แล้วให้บอกว่า มีแต่เงินไทยตอนนี้ เงินรูเปียห์ไม่เหลือแล้ว หาที่แลกเงินไทยไม่ได้ แค่นั้นเขาก็ไปแล้ว เพราะที่ตอราจาก็ไม่มีที่แลกเงินไทยครับ) พวกเราต้องแอบให้เจ้าของโรงแรมเรียกมอเตอร์ไซต์จากร้านข้างนอกมาให้ (ท่าทางเจ้าของโรงแรมคงเกรงใจไกด์พวกนี้เหมือนกันเพราะเขาก็ไม่กล้าไล่ คงเป็นเพราะเป็นชาวบ้านในละแวกเดียวกันมั้งครับ ถ้าไล่เดี๋ยวเขาก็คงโกรธเอา) เราเช่ามอเตอร์ไซต์ 3 วัน ได้ราคาวันละ 75,000 รูเปียห์ครับ ถูกกว่าที่มานาโดเป็นไหนๆ แล้วก็ไม่ต้องคืนรถทุกๆเย็นด้วยครับ รูปข้างบนเป็นรถมอเตอร์ไซต์คันที่เราเช่าครับ

The lobby and restaurant of Pia's Poppies Resort ล็อบบี้และร้านอาหารในโรงแรมเพียส์ ป๊อปปี้ ครับผม

The corridor at the front of each room. The resort has about 10 rooms. ทางเดินหน้าห้องของห้องพักทุกห้องครับ โรงแรมมีประมาณ 10 ห้องเท่านั้นเองครับ

Opposite Pia's Poppies is Hotel Pison, alternative hotel where you can stay in case that Pia's Poppies Hotel is full. ตรงข้ามโรงแรมเพียส์ ป๊อปปี้ มีโรงแรมปีซอน (Hotel Pison) อยู่ฝั่งตรงข้ามครับ มีโบสถ์คั่นอยู่ตรงกลาง ถ้าเพียส์ ป๊อปปี้เต็มก็มาพักที่นี่ได้ครับ

Everything here is decorated with Tongkonan House Style. This is the picture where we took on the main road ( Jalan Ahmad Yani) nearby Pia's Poppies 's entrance.
ทุกอย่างที่นี่ประดับประดาด้วยหลังคาบ้านแบบท็องโกนัน (Tongkonan) รูปนี้เป็นป้ายเข้าเมืองรันเตเปาบนถนนอาหมัด ยานิ (Jalan Ahmad Yani) แถวๆทางเข้าซอยโรงแรมเพียส์ ป๊อปปี้ครับ

A bank inside the town of Rantepao ธนาคารแห่งหนึ่งในตัวเมืองรันเตเปาครับ

Soldier place ค่ายทหารครับ

Roundabout in Rantepao วงเวียนในตัวเมืองรันเตเปาครับ
A mosque in Rantepao nearby Pasar (Market) Bolu where the animals will be sold. มัสยิดแห่งหนึ่งในรันเตเปาครับใกล้ตลาดโบลูที่เขาขายสัตว์กันครับ
A church on the way to Pasar Bolu โบสถ์แห่งหนึ่งทางไปตลาดโบลูครับ

The road leading to Makale, Administrative Capital of Tana Toraja (18Km) and Makassar (325 Km.) ถนนทางไปมากาเล่ 18 กิโลนะครับ มากาเล่เป็นเมืองหลักของทานา ตอราจาครับ และถ้าไปถึงมากัสซาร์ที่เราผ่านมาก็ 325 กิโลเมตร (ไม่ไกลเท่าไหร่นะ แต่นั่งรถกันเกือบทั้งวัน)
Sungai (canal) Sa'Dan , the main canal of Rantepao คลองซา'ดันครับ คลองสายหลักของเมืองรันเตเปาครับ
Sungai Sa'Dan beside Jalan Diponegoro, on the way to Palopo (30km from Rantepao) Palopo is the town of Islamic Port on the east coast of the peninsula. คลองซา'ดันเลียบถนนดิโปเนโกโร (Jalan Diponegoro) ทางที่จะไปเมืองปาโลโป ซึ่งเป็นเมืองท่า ห่างจากรันเตเปาสามสิบกิโลเมตรครับ
The Government tourist Information Center in Rantepao. Located in Jalan Ahmad Yani, not far from Pia's Poppies Hotel. If you want to know when & where has the funeral ceremony you have to come here. สำนักงานการท่องเที่ยวของรันเตเปานะครับเป็นของรัฐบาลอินโดนีเซีย ตั้งอยู่บนถนนอาหมัดยานิครับ ถ้าอยากรู้ว่าที่ไหนเมื่อไหร่มีงานศพ ต้องมาถามนี่นี่ครับ

The map of Tana Toraja in the Government tourist Information Center. แผนที่เมืองทานา ตอราจา อยู่ในสำนักงานการท่องเที่ยวรันเตเปาครับ
The roundabout in the sout of Rantepao down town area, it is the T-Junction that we can go to Ke'te Kesu where we can see a big group of Tongkonan Houses. วงเวียนด้านใต้ของเมืองรันเตเปา เป็นสามแยกที่เราสามารถไปเค'เต เคซู ที่มีบ้านแบบท็องโกนันเยอะๆได้ครับ

A local rumah makan (restaurant) that we always had lunch or dinner. ร้านอาหาร (ภาษาอินโดเรียกว่า รูมาห์ มากัน) ร้านนี้เรามากินกันเกือบทุกวันครับ เพราะราคาถูกกว่ากินในโรงแรม แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าอาหารบ้านๆมากๆครับ เช่นปลาย่างเกลือจิ้มดาบู ดาบู (ใครไม่รู้จักว่าดาบู ดาบูเป็นอย่างไรลองเข้าไปอ่านเรื่องเก่าๆ ก่อนหน้านี้นะครับเรื่องทะเสสาบทอนดาโน)
Tongkonan Houses in the rice field in Rantepao. บ้านท็องโกนัน ในทุ่งนา เมืองรันเตเปาครับ

Tongkonan houses at Marante area บ้านแบบท็องโกนันที่มารันเต้ครับผม

Tongkonan house at Marante area บ้านแบบท็องโกนันแถวมารันเต้อีกที่หนึ่งครับ

The motif at besida a Tongkonan house in Marante. ลวดลายด้านข้างของบ้านแบบท็องโกนันอีกแห่งหนึ่งที่มารันเต้ครับ

Rante Karassik, Tau Tau & Cave Grave at Londa, Natural Swimming Pool at Tilangnga รันเต้ที่คาราสสิก, สุสานในถ้ำและเตาเตาที่ลอนดา, สระน้ำที่ตีลังงา

2012-01-12T08:22:00.001-08:00

On Tuesday 26th May 2009 after we got the motorbike we stared to look around the resort area. The nearest place where we stopped was Rante at Karassik, located just nearly opposte to the road of Pia's Poppies Hotel. We went inside from the signpost about 200 meters and we found with these stones. Rante is the funeral ceremony field for noble class people.

วันอังคารที่ 26 พฤษภาคม 2552 หลังจากพวกเราได้รถมอเตอร์ไซต์เช่าแล้วก็ออกสำรวจรอบๆครับ ที่แรกเรียกว่า รันเต้ ครับ อยู่ที่คาราสสิก นี่เองครับ เยื้องๆซอยทางเข้าโรงแรมเพียส์ป๊อปปี้ จากทางเข้าก็ประมาณ 200 เมตร จะเจอหินแบบนี้ รันเต้คือที่จัดการพิธีศพของชนชั้นสูงของที่นี่ครับ ไม่รู้ทำยังไงเหมือนกัน ในหนังสือคู่มือเที่ยวที่ไปขอมาจากสนง.ท่องเที่ยวเขาบอกอย่างนี้
They are natural atones called Simbuang. หินพวกนี้เรียกว่าซิมบวง ในหนังสือบอกว่าเป็นขึ้นมาเองโดยธรรมชาตินะครับ

A house inside the area of this Rante. บ้านที่อยู่ในบริเวณรันเต้แห่งนี้ครับ

A boy in the house in Rante area said hello to us. เด็กผู้ชายในบ้านบริเวณรันเต้ ยื่นหน้ามาทักทายเรา

The next place we went was Londa (3 kilometers from Karassik or 4 kilometers from Rantepao during the way to Makale) ที่ถัดไปที่เราไปคือ ลอนดา ครับ ประมาณ 3 กิโลจากคาราสสิก หรือ 4 กิโลจากรันเตเปาครับ

The entrance of Londa. The ticket office is inside this entrance on the right side and the parking area inside. ตรงนี้เป็นทางเข้านะครับข้างในด้านขวาจะเป็นที่เก็บตังค์ค่าเข้า จอดมอเตอร์ไซต์ข้างในได้ครับ

Then we walked inside and went up to pass this pavilion. จ่ายค่าเข้าเสร็จก็เดินมาตามทางจะผ่านศาลานี้ครับ ค่าเข้ารู้สึกจะ คนละหมื่นรูเปียห์ครับ สี่สิบบาทโดยประมาณ

Many kids hang around with their oil lamps. It is the service for visitting inside the dark cave grave 20,000 Rp per one time service. (At first we did not decide to use their service as we thought that it was not necessary but we were wrong, inside the cave grave was very very dark and really scared us, then we hired them later to visit inside the cave.)

ที่หน้าสุสานถ้ำจะมีเด็กๆพร้อมด้วยเครื่องมือหากินคือตะเกียงไว้บริการลูกค้าชมสุสานใน้ถ้ำ (ค่าบริการก็ครั้งละ 20,000 รูเปียห์ครับ) ตอนแรกเราไม่อยากเสียตังค์ครับ เพราะคิดว่ามันจะไม่มืดมาก แต่พอเข้าไปดูครับมืดมากๆ น่ากลัวที่สุด ตอนที่กล้องกำลังโฟกัสภาพภายในแล้วเราก็เห็นครับ... เห็น... หัวกะโหลก กับโลง วางอยู่เต็มเลย บรื๋ออออ น่าขนลุกมากๆ เราเลยตัดสินใจออกมานอกถ้ำมาใช้บริการตะเกียงครับ (ที่จริงกลัวผีด้วยครับ ถ้าเข้าไปกันเองกลัวไปทำอะไรผิดอะไรถูกเดี๋ยวโดนวิญญาณหลอนครับไม่เอา)

At the front of the cave garve at Londa is guarded by a balcony of Tau Tau. ด้านหน้าถ้ำตรงทางเข้ามีรูปปั้น เตา เตา ยืนอยู่เป็นแถวเลยครับ

Tau Tau is the wooden effigies of the dead. เตา เตา คือหุ่นแกะสลักมาจากไม้ครับ หน้าของเตา เตา จะทำเลียนแบบหน้าของคนที่ตายครับ

Are you ready to explore the cave grave? Let's go! พร้อมจะเข้าไปดูในสุสานถ้ำยังครับ พร้อมแล้วก็ลุยครับ

We looked inside the cave that full of the coffins , that many of them rotted away and some bones scattered or heaped in piles. There is a small hole between 2 main caves. The guide asked us to crawl from one main cave to the other side of the cave or not, but we scared the narrow area and did not want to get dirty from clawling, so we went out from this cave and went in another cave again.

เข้าไปในถ้ำก็ต้องทำใจนิดหนึ่งครับ ถ้าใครกลัว ไม่ต้องเข้าไปก็ได้ครับ แต่พวกเราไม่กลัวครับเพราะว่ามีไกด์แล้ว 555 ข้างในถ้ามีแต่โลงศพ ครับ ซึ่งก็ดูผุๆพังๆ ไปตามกาลเวลา แล้วก็มีกระดูกกองอยู่ หรือ กระจัดกระจายก็มี ข้างในถ้าจะมีรูลอดผ่านระหว่างสองถ้ำ ไกด์ถามว่าเราจะไปมั้ย เราไม่ไปเพราะว่าแคบแล้วก็กลัวเสื้อผ้าสกปรกเพราะต้องคลานเข้าไปเลย ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกเพื่อเข้าไปชมอีกถ้ำหนึ่งครับ

After visited the cave garave we went out to another side of the cave. At this picture, if you can click to enlarge this picture, you will see some coffins on the mountain. You will have a question how they take the coffins to keep in the very hight cliff?

ชมสุสานถ้ำเสร็จไกด์บอกให้เราเดินลัดเลาะผ่านทุ่งนามาอีกด้าน ก็จะเห็นภูเขาลูกนี้ครับ ถ้าลองคลิกให้ใหญ่ขึ้นก็จะเห็นโลงศพสองสามโลงวางบนหน้าผาบนภูเขาลูกนี้ครับ เราเห็นก็อดถามคำถามไม่ได้ว่า เขาเอาขึ้นไปได้อย่างไร เพราะว่าหน้าผาสูง แล้วก็ชันมากครับ

Tau Tau in the shop ร้านค้าของที่ระลึกขายเตา เตา ครับ เราไม่ซื้อครับ เดี๋ยววันดีคีนดี เตา เตา มันพูดกับเราได้แล้วได้วิ่งกันป่าราบแน่
At the fron of the souvenir shop with Tau Tau. ถ่ายรูปกับเตา เตา หน้าร้านขายของที่ระลึกครับ
Tongkonan Houses in the souvenir shop บ้านท็องโกนัน ในร้านขายของที่ระลึกครับ
The next place we went to Tilangnga, the natural cool water swimming pool. Just a few kilometers after Londa to the way to Makale. Just turn left when you see this signpost
ที่ต่อมาที่เราไปคือ ติลังงา ครับ เป็นสระน้ำธรรมชาติ น้ำใส เย็นมากๆ หาทางเข้าทางป้ายนี้นะครับ อยู่ก่อนถึงทางเข้าเลโม (ชมภาพเลโมได้ตอนถัดไปครับ) ทางที่จะไปมากาเล่นั่นแหละครับ
In the middle of the way to Tilangnga, you will see this churh in the beautiful rice paddy. ระหว่างทางจะเจอโบสถ์หลังนี้ครับ ตั้งอยู่กลางทุ่งนา สีเขียวขจี ผมชอบมากครับ

Before arrived the swimming pool of Tilangnga. ก่อนถึงสระน้ำติลังงาครับ ตรงนี้เราจำได้ดีตอนเราไปมีรถสวนมาตรงถนนแคบๆ เราจอดให้รถยนต์ผ่านไปก่อนแต่เราเสียหลักครับ ทั้งรถทั้งคนหล่นกันไปคนละทาง กล้องเปื้อนโคลน เสื้ผ้า เนื้อตัวเปื้อนโคลนหมดเลย ก็เลยพูดขำๆกันว่า เรามาตีลังกา ที่ ติลังงา ครับ สกปรกหมดเลย
In the village before the pool, the road was not so good. ก่อนถึงสระน้ำ ถนนในหมู่บ้านแย่มากๆครับ มีบางช่วงที่คนซ้อนท้ายต้องลงเดินเพราะว่าสงสารรถครับ กลัวประวัติซ้ำรอย ยางรั่วที่มานาโด ครับ (ตอนไปเที่ยววารูก้าที่แอร์มาดีดี ครับ)
Finally, we arrived at Tilangnga natural swimming pool. (Ticket fee 10,000 Rp per person) มาถึงจนไดครับ ค่าเข้าคนละ หมื่นรูเปียห์ครับ น้ำใส น่าเล่นมาก

The children jumped up and down many times but we did not swim because it was very very cold water there. เด็กๆโดดน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่ละคนคางสั่นปากสั่นกันทั้งนั้น พวกเรากลัวครับ ไม่เล่นดีกว่า เห็นเด็กปากสั่นขนาดนั้นแล้ว ท่าทางจะหนาวมาก แค่เอาเท้าจุ่มลงไปก็โค ตะ ระ หนาว แล้วครับ กลับโรงแรมดีกว่าวันนี้ ติดตามสถานที่ต่อๆไปในเรื่องถัดไปนะครับ